
آنقدر در لحظه زندگی نکردیم
تا لحظه هایمان تبدیل به گذشته شد
و
آنقدر چشم به آینده دوختیم
که نفهمیدیم قدم بر روی شانه های حال نهاده
و اورا زیر پایمان له کردیم.
حال تمام کودکیمان شده خاطره ای در قاب عکس
زندگی
و از تمام آن شور و اشتیاق فقط مانده یک مشت حسرت و آه در دوران جوانی
که درس نمیشود و باز
جوانی مان در حال تاکسیدرمی شدن برای ایام پیری
و زمانی بخود خواهیم آمد که
پیر و فرتوت بر روی یک صندلی چوبی
خیره به نسلی خواهیم شد که بسرعت
و با اشتیاق در حال تکرار گذشته ی ما خواهند بود
به امید زمانی که دست از گذشته و آینده کشیده و حال را پرشور تجربه کنیم .
و حال نه در آینده است و نه در دل گذشته
بلکه دقیقاً همینجاست
درست در مقابل چشمانت ....