
عید در حال حلول و
سال در حال تحویل
اما قلب های ما فارغ از تَحَوُّل ...!!!
چرا ؟
همیشه در حسرت ایّامِ گذشته چرا ؟؟
چرا ؟
چرا ، نباید در حسرتِ گذشتنِ حال باشیم ؟!
شور و نشاط چیست ؟
و به چه عاملی
از بیرون ما وابسطه است؟
یک دروغ محض و بزرگ ، که همه
باورش کردیم !!!
به هر چیزی که
بیرون از قلبمان
حال خوبمانرا
بر تحقق آن ،
متوقف بدانیم
یک دروغ محض و بزرگ است و بس !!
فقط کافیست نگاهی بیاندازیم
به کجا ؟؟
به کسانی که آنرا دارند،
چه چیزی را ؟
آنچیزی را
که ما
خوشبختی مانرا در گِرو آن میدانیم !!
که یا اصلاً خوشبخت نیستند و یا
احساس خوشبختی شان را
مدیون چیز دیگری هستند !!
جنگیدن برای رسیدن به شور و اشتیاق
جائی نوشته بود :
(( قبل از تسلیم شدن
با تمام توان خود بجنگ ))
چه زیبا !!
شاید بگوئی :
مگر با دنیا سر جنگ داریم ؟!
جوابش یک کلمه است : خیر
اما سر رویاهایمان هم
سر سازش نداریم ..
پس بیائم تا قبل از حلول سال جدید
خانه ی دلمان را حسابی بِتَکانیم ،
از چه ؟
از زَنگار چرک و کدورت
یاس و نا امیدی
حس ت و آه
و...
بیائیم
دوباره از کُنج دلمان
عروسک تنهای کودک درون را
پیدا کرده و بر داریم
بِبوئیم و ببوسیم
در بغل گرفته و
بشوئیم
تا حدی که خنده ی از قبل طراحی شده
بر روی لبانَش را
نمایان سازیم
و با مداد گلی ایّام کودکی
آنرا سرخ سرخ کنیم !!
خنده که روی لبش آمد
قند در دلمان آب و زندگی به رنگ سبز
و جانمان حیات تازه ای می یابد ..
پس شروع میکنیم دوباره
سرزندگی را
شادِ شادِ شاد....