
نیمه شب باز خوابش را دیدم
از بغض در گلویم
ازخواب پریدم
در جایم نشسته و صورتم را لمس کردم
خیس بود
انگار گریه ی من از فراق او در خواب ،
در بیداری، اشک را به چشمان تنم آورده بود
آتشی در جانم زبانه میکشید
دیگر نمیتوانستم بدون او حتی
نفس بکشم
آغوشش را میخواستم
با تک تک سلول های تنم
که روح را در هر سلول اسیر نگاهش کرده بود
گاهی بشدت سعی
در فراموش کردنش میکردم
بخاطر بی محلی هایش
و تلاش در بی تفاوت نشان دادن خود
بتلافی بی تفاوتی هایش ...
تظاهر میکردم
تظاهری ، به معنای واقعی کلمه
اما
در اوج بی تفاوتی هایم
در فراقش تاب نداشتم
و در اوج خنده هایم
تلخی نبودنش را حس میکردم
اگر در عمق چشمانم خیره میشدی
فریاد قلبم را بخاطرش میشنیدی
و درست زمانی که کمی تسکین یافته و به روزمرگی هایم مشغول میشدم
در یک لحظه خوابی در چشمانِ دل
نشانم میداد عشوه ای از او را
و شراره ای به تنم می انداخت که فغان از بنیادم بر می آورد
در اوج جوانی قلبم درد
و تمام دورنم سرد و سیاه شده بود
و زمانی که همه میگویند بهار زندگیست
برای من اما
پائیز هزار ساله ای به رنگ ابدیت بود
رنگِ رُخساره ام پر میکشید
با دیدن هرچه که لطافت اورا تداعی میکرد
میدانم که مرا میشنوی
و در لحظه ی سختی مرا مینگری
پس:
میخواهمت با تمام وجود
بس است دیگر این فراق
مگر من این رابطه را خواستم ؟
منکه مشغول گذران زندگی بودم
و تو
با یک نگاه
دلم را لرزاندی
و گرفتارم کردی
پس قَسَمت میدهم به پاکی خودت
به لطافت ذاتت
وبه اشکهای من که از عمق وجودم جاریست
اشکانی داغ که گونه هایم را میسوزاند
چون سرچشمه اش ، قلبی سوخته است و آهی پُر ناله
دیگر بس است جدایی
نمیتوانم و تابِ این غم را ندارم
بیا و تمامش کن
قبل از اینکه شاهد تمام شدنم باشی
ای حضرت دوست !!!!!