وقتی شروع میکنی یک متن علمی است بیماری را توصیف میکند که درمانی ندارد ، فردی که خودش را میگذارد کنار و به خانواده اش فکر میکند...که چه؟چرا ؟
داستان ادامه میابد لحظاتی که با او میخندی، گریه میکنی ...عشق،نفرت،ترس،سردرگمی را حس میکنی و در نهایت با خوشحالی او توهم خوشحال میشوی...
دنیایی که نویسنده ایجاد میکند بسیار ارام است ،که ناگهان با اتفاقی بوووم میترکد...و تو نمیفهمی از کدام طرف میخوری،خودت واکنشت و واکنش شخصیت.
خواندنش ذهنم را ارام کرد دوستش داشتم چون شخصیت هایش نویسنده و داستانش دوست داشتنی بودند...
پیشنهادش میکنم به شما
۵ قدم فاصله...
این متن برای مسابقه طاقچه نوشته شده بود.