و اما نیز عزیز من(خودم)اجازه داری اشک بریزی و گریه را به آغوش کشی):🥺,چه عاجزانه خسته ام کاری از دستم بر نمیآید برای زندگی ،دلم کسی را میخواهد ولی بخاطر ترس از خانوادم ام توان ارتباط با وی را ندارم 🥺،دلم خواب بسیار نخواهد زیررا که روح عزیزم خوابش می آید ز شدت فرسودگی ذهنی،کتاب های تلنبار گشته را چگونه برای کنکور بخوانم؟!،طوطی برزیلی تنهای خود را چگونه محبت ورزم؟!،با خانواده چه گویم ز دردهایی که به دلیل محدودیت برایم ساختند چه میتوان گفت؟!،رفیق همکلاسی ام که چند سال است دلتنگم و دلتنگم است اما اجازه بیرون با وی را ندارم چه کنم؟،باشگاهی را که رها کرده ام و بدنم دوباره به سمت خستگی فرار کرده ز اختیارم را کجای دلم گذارم؟!،دندان دردی را که همچنان نبض دردش میزند را چ؟!،کفش های نشسته ای که از ابتدای تابستان قصد پاکیزه کردنش را داشتم و دست به وی نرساندم را چطور ؟!،اموات زیرخاک خفته را چه کنم ؟!،انروا و گوشه گیری را چه کنم(یکی نیست بگه دختر تو که میخوای معلم بشی از انزوا باید دور شوی میخواهی چه کنی؟!)(از سر مشکلات پناه میبرم به خاک))««راستی امروز غمگین ترین خودمم چون یه تیکه از وجودم را بجهت خانواده سختگیر ز دست داد»»+حال میکنی چه زندگی دارم؟!!!!💔💬