
روی سنگ سرد و نم گرفته نشستم ، یادم می آید که گریه میکردم
خسته بودم ، از زندگی ، از آدمها ....
به منظره روبرویم چشم دوختم ، هماهنگی نور خورشید با ابر ها و چاشنی زیبای غروب که به نمای آب و کوه ها جان تازه داده بود
نگاهش کردم ، نوای دلنشین آب و صدای پرندگانی که پرواز میکردند ستودنی بود ...
دوربین صورتی رنگ را در آوردم ، ان روز میخواستم همه با هم عکس بگیریم ولی ....
دوربین را به سمت منظره گرفتم و دکمه را فشردم ...
عکس به یاد ماندنی بود و هر کس میدید فکر میکرد پوستر است
من تا آخر ام روز آنجا نشستم ، خورشید غروب کرد ، ماه نمایان شد و رقص ستارگان آغاز شد ...
دوباره دوربینم را بلند کردم تا عکس بگیرم ولی دست گرمی را روی شونه ام حس کردم ...
با صدای لطیف و پیرش گفت :« بیا داخل ... دیگه دیره ، مامانت اگه بفهمه سرم غر میزنه ها ...»
دستانش پیر مادر بزرگ را فشردم ، بلند شدم و بوسه ای به گونه اش زدم و با او داخل رفتم ....
این داستان عکسی بود که خیلی دوستش دارم ، دوست داشتم بقیه هم بخونن ....