نوشته بوی زندگی میداد، به قلم نویسنده ای آشنا...
شروع به خواندن کردم، این دیالوگ ها، این روایت ها و توصیف ها، فقط از او برمی آمد...
می توانم قسم بخورم من بهتر از همه نوشته هایش را می شناسم!
دوباره غر غر های مادر شروع شد، فریاد میزد، وسایل را پرتاب میکرد، می‌گفت :« خسته شدم دیگه! چرا دوباره راه نمیری، چرا دیگه صدات نمیاد!»
خیلی وقت بود دیگر مرا نمی‌دید، از آخرین بار موهایش سفید تر شده بودند...
فریاد هایش به بغض و اشک بدل شد.
روی زانو هایش فرو ریخت و در چهارچوب در زانو زد، دوباره گریه کردن از سر گرفته بود...
گریه هایش قلبم را به درد می آورد، بلند شدم و به سمتش رفتم، آرام گفتم :« میشه گریه نکنی، چیزی نشده که...»
بغض من هم ترکید، این لعنتی...
میخواستم دستم را روی شانه اش بگذارم، ولی دستم از شانه اش رد شد، او مرا حس نکرد!
آه، فراموش کرده بودم چرا گریه میکرد...
او از نبودن زار میزد.
نبودن دختر کوچولویش.
کسی که من باشم...
ولی من که آنجا بودم! فقط او دیگر مرا نمی دید.
دوباره به سمت تخت برگشتم، کتاب را در دست گرفتم روی اسم نویسنده دست کشیدم...
با خنده گفتم :« مامان، اسم قشنگی برای دخترت انتخواب کردی ها! ببین...»
و کتاب را بالا بردم و به بخش اسم نویسنده اشاره کردم.
ولی او که نمی دید...
خورشید تبدیل به ماه شد، همانجا به خواب رفته بود، ای کاش می شد بغلش کنم و به سمت تختش ببرمش.
ولی من دیگر اینجا نیستم...
پ.ن: وایب منفی داره می‌دونم...
پ.ن: باید یکم حال و هوای نوشته هامو درست کنم، داره زیادی... زیادی... نمی‌دونم یه جوری میشه!
عجیبه.
در کل، ممنونم اگه خوندید🤍✨
قبلا عادت بود 💜 بذارم، الان بی اراده 🤍گذاشتم، گفتم همه چی یه جوری شده 🤷
