چند سالی میشود نامت را نیاوردم بر زبان؛
تا نلرزد از بغض صدایم از تکرار ام اسم آشنایی که با گفتنش لبخند بر لبانم مینشست ...
میخواهم فراموش کنم که دلیل اشک در چشمانم، روزی خنده میکاشت در قلب ترک خورده ام؛
قلبم را بعد تو بند زدم، قوری سرخ بند خورده من با جلای وجودم بند خورده است...
میخواهم بدانی دیگر نمیشکند، دیگر رفت و آمد ممنوع شده در قلب کوچکم ...
میدانی ؟ دیگر کسی نیست ...
قلبم خالی از سکنه است ؛
فقط خودم هستم و خودم و خودم ؛
راستی قلمم هم هست، با دفتر خاک خورده خاطراتم
بوم کوچکم هم جای دادم، بوی رنگ در قلب کوچکم پیچیده ولی اشکالی ندارد؛ من بوی رنگ را دوست دارم .
البته، توکه میدانی !
سازم هم آن گوشه نشسته است، صدایش قلبم را به وجه میآورد
صدای رقص آرشه روس سیم های ویولون روح مرا میرقصاند
مرا ببخش؛ فراموش میکنم که تو تمام اینها را از بری ...
من خیلی چیز هارا فراموش کرده ام، مثلا تمام تو را !
ببخشید، راستی نامت چه بود ؟

پ.ن : دلنوشته یکی از کاراکتر هام، بله من با کاراکتر هام زندگی میکنم، حتی اگه نقششون تموم بشه )).