وقتی که وجودت در بند بند وجودم رخنه کرده بود ...
وقتی از ذوق دیدنت گل های قلبم شکوفا میشد و در نبودن و دلتنگیت پروانه های دلم پر پر میزدند برای گرمای آغوشت به یاد میآورم ....
دیگر گریه نمیکنم ، حتی از نبودنت شکایت هم نمیکنم
روز هایی که تک نفره ارتش وجودت را از وجودم پاک کردم ....
روز هایی که گل های پژمرده قلبم راه نفسم را میبست
و نجوای پروانه های که خواب را از چشمانم ربوده بودند
دیگر نه گریه میکنم و نه به تو فکر میکنم عزیزی که عزیز تر از جانم بوده ای ...
ای عزیز تر از جانم
آخرین پروانه ات در دلم مرد ، حالا تو آزادی که بروی ....)): 🖤

پ.ن : با خوندن متن خانم مانلی این ایده به ذهنم اومد ، ممنونم ازتون 💜