ویرگول
ورودثبت نام
هستیا
هستیاخسته بود، ولی قول رسیدن داده بود... او با یک قلم آمد و با همان هم میرود :)) intj
هستیا
هستیا
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

خاطرات نیمه شب

نزدیک های طلوع خورشید بود، ساعت دقیق را به یاد می آوردم.

ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه صبح...

چشمانم قرار نداشت، نمیدانم چه کسی در چه زمانی خواب را از چشمانم ربوده است که هیچ شبی بدون این قرص های لعنتی به خواب نمی‌روم.

به سمت آشپزخانه رفتم، اگر چراغ را روشن میکردم همه بیدار میشدند‌؛

تصمیم گرفتم به حس لامسه و کور سویی بینایی اعتماد کنم و دنبال قرص ها بگردم.

بسته کوفتی دیازپام!

انگار ناپدید شده بود، لحظه ای مغزم فرمان نداد، فقط زیر لب زمزمه کردم:« اصلا به درک!»

برگشتن به رختخواب احمقانه بود، به هر حال قرار نبود بخوابم.

به سمت حیاط قدم برداشتم، محض احتیاط بالا پوش رنگی مادربزرگ را هم برداشتم که سردم نشود...

دستگیره فلزی در به طرز وحشتناکی یخ زده بود، آوردن لباس کار منطقی بود.

در را باز کردم، باد خنک به صورتم زد موهایم را بیشتر به هم ریخت...

وارد شدم و سریع در را بستم تا مثلا انرژی بخاری هدر نرود، از کی انقدر فهمیده شدی تو دختر؟!

خودم هم به کارهای احمقانه پنج صبحی ام خنده ام گرفت...

روی صندلی قدیمی پدربزرگ نشستم، آسمان هنوز روشن نشده بود؛ ولی نور کم‌کم از فراز ابر ها نمایان می شد.

صحنه عجیبی بود!

پروانه های سفید دور شاخه های رز و گل های توری صورتی در باغچه می چرخیدند.

یادش بخیر، پدر بزرگ همیشه می‌گفت گل های توری شبیه صورت زیبای مادربزرگ هستند...

واقعا هم بودند، وقتی صبح ها بیدار می شد و گونه هایش گل می انداخت، به زیبایی گل های توری می شد.

کسی نمی‌داند، شاید مادربزرگ همیشه یک شکوفه بود که پدربزرگ مثل پروانه دورش می‌چرخید...

پس بخاطر همین بود که خانه شأن همیشه حال و هوای باغ و بهار میداد!

سعی کردم آخرین خاطره ام را به یاد بیاورم...

هر وقت به آیینه نگاه کنم یادش می افتم، هم خوب است هم بد. میگویند بیشترین شباهت را به او دارم. چشم هایم به او رفته.

از وقتی یادم می آید پدربزرگ مرا روی زانو هایش می نشاند و با لبخند می‌گفت :«دقبقا شبیه مامانت شدی، مامانتم همینقدر شبیه مامانشه!»

حالا خورشید کامل باغچه رو روشن کرده بود، مروری بر خاطرات چشمانم را گرم کرده بود، سرم را به دیوار تکیه دادم و بالاپوش را محکم تر دور خودم کشیدم...

خواب به چشمانم آمده بود، بعد مدت ها، وقتی بوی گل ها در مشمامم می‌پیچید، چشمانم کم کم بسته شد.

وقتی بیدار شدم؛ بوی خاک آب خورده به مشام می رسید، حتما پدربزرگ دوباره به گل هایش آب داده...


🤍✨
🤍✨












دخترمادربزرگ
۱۷
۶
هستیا
هستیا
خسته بود، ولی قول رسیدن داده بود... او با یک قلم آمد و با همان هم میرود :)) intj
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید