ویرگول
ورودثبت نام
هستیا
هستیاخسته بود، ولی قول رسیدن داده بود... او با یک قلم آمد و با همان هم میرود :)) intj
هستیا
هستیا
خواندن ۹ دقیقه·۱ سال پیش

به نام تاریکی شب / part⁷

روی یال بافته شده اسب دستی کشید، دستش را که پوشیده از پارچه سیاه بود روی پوست سفید و پاک اسب کشید.

پایش را دقیق روی زین گذاشت و پر پشت اسب سوار شد...

خیابان ها امشب خالی بودند، شب طولانی در پیش بود.

به سمت قصر تاخت، روبروی دروازه بلند ایستاد و با حکمی نیمه از دروازه عبور کرد.

قدم هایش را آرام برمی‌داشت، گونه ای که حتی نگهبانان سلطنتی سایه اش را هم حس نمی‌کردند که روی دیوار های مرمرین می‌لرزد.

روبروی اتاقی بزرگ ایستاد، دستگیره را آرام به داخل و چرخاند، از قفل نبودن در مطمعن شد و وارد اتاق شد.

رایحه کاج مشامش را پر کرده بود و تصویر جلوی چشمانش...

والنت پیراهن سفید ساده ای به تن داشت و شلوار پارچه ای بلند و مشکی اش هنوز در پایش بود.

بعد از مراسم لباس هایش را عوض نکرده بود.

با نیشخندی که لبهایش را کمی به بالا هدایت کرد گفت :« میدونستم بلاخره میای، ولی نمی‌دونستم اینقدر زود...»

ادلاین بهت زده شد، با خونسردی گفت :« پس منتظر مرگ نشسته بودی؟!»

والنتین قدمی به سمت ادلاین برداشت و به او نزدیک تر شد، زیر لب زمزمه کرد :« مشتاق دیدار، گرگ سیاه.»

ـ معمولا از دیدنم مشتاق نمیشن، البته فرصتش رو پیدا نمیکنن!»

نور منعکس شده از خنجر در تاریکی شب می‌درخشید که گلوی والنتین را خراش داده بود.

لبخندی زد و سرش را کمی جلوتر آورد که سبب شد خنجر بیشتر در پوستش فرو برود، همان لحظه بود که ادلاین تیزی خنجر و چسبناکی خون را پشت کمرش حس کرد...

والنتین با لبخند گفت :« آروم باش عزیزم، یکم زوده برای خنجر کشیدن.»

ادلاین به او نزدیک تر شد، نور ماه روی صورتش میلغزید؛ با نیشخند پاسخ داد :« فکر کردی می‌تونی با من بجنگی؟»

والنتین خنجرش را کنار کشید و بازوانش را دور کمر ادلاین پیچید، زمزمه کرد :« اگه مطمعن نبودم اینقدر به بزرگ ترین قاتل این سرزمین نزدیک نمی‌شدم...»

لب هایش گوش های ادلاین را قلقلک می‌داد.

خنجر ادلاین از گلوی والنت پایین رفت و درست بلای قلبش نشست، سپس آرام زمزمه کرد :« حرکت اشتباهی بود، شاهزاده!.»

خنجرش را بالا برد تا بر قلبش فرود آورد، ولی مسیر خنجر تغییر کرد، لحظه ای دستش پیچید و بدنش محکم به دیوار پشت سرش چسبید...

والنتین آرام زمزمه کرد :« منو والنت صدا کن، از این اسمی که روی زبونت می‌چرخه متنفرم!.»

- لقب شاهزاده چه ارزشی داره وقتی هیچ قدرتی نداری؟.»

خنجرش آرام روی پوست بازوی والنتین لغزید و روی شانه اش فرود آمد، غرشی از زیر دندان های والنتین به گوش می‌رسید، خون به لباس سفیدش می‌دوید و کم‌کم آن را به رنگ سرخ در می‌آورد.

خنجر والنتین در راهی که به سمت بالا برود کمر ادلاین را خراش داد.

ادلاین خنجر را بیرون کشید، چشمان والنتین کمی از حدقه بیرون زده بود، حرکت بعدی...

قلب او بود.

چرخید و خنجر را با حرکت سریع و ماهرانه‌ای از دست ادلاین بیرون کشید و به گوشه‌ای پرتاب کرد که با صدای فلز به سنگ، سکوت اتاق را شکست. والنتین با نیشخندی که حالا کمی عمیق‌تر شده بود و برق مرموزی در چشمانش داشت، صورتش را به صورت ادلاین نزدیک کرد.

- تاحالا بهت آسون گرفتم، ولی دیگه بازی رو بذاریم کنار، عزیزم؟!»

صدای زمزمه‌اش، با وجود آرامش ظاهری، تهدیدی پنهان داشت که ستون فقرات ادلاین را مور مور می‌کرد.

ادلاین خلع سلاح شده بود، اما نه بی‌دفاع، با چشمان گستاخ و پر از آتش به او خیره شد.

رگ‌های گردنش متورم شده بودند و لبخندی تمسخرآمیز روی لبانش نشست. با خونسردی‌ای که والنتین را شوکه کرد، پاسخ داد‌‌:« دست کم گرفته بودمت! ولی از اون چیزی که فکر می‌کردم احمق تری.»

مشتش را روانه شکم او کرد، والنتین خم شده بود و چهره اش درهم پیچیده شد، سپس مشت بعدی ادلاین را که که به سمت فک تیزش می‌آمد روی هوا گرفت.

خنده‌ای کوتاه و بی‌صدا کرد، خنده‌ای که بیشتر شبیه به نفس‌نفس زدن بود.

- این میدون نمایش تو نیست ادلاین! این بازی دو نفرست...»

سپس، با یک حرکت ناگهانی، سر ادلاین را گرفت و او را به عقب کشید، به طوری که پشت سرش به دیوار کوبیده شد. لحظه‌ای درد در سر ادلاین پیچید، اما او فقط دندان‌هایش را روی هم فشار داد و نگاهش را از چشمان والنتین برنداشت.

ادلاین آرام زمزمه کرد :« ولی تو اهل بازی نیستی، هستی؟»

والنتین چانه‌ی ادلاین را محکم در دست گرفت و چشمانش را به چشمان او دوخت.

- تو فکر می‌کنی که می‌دونی چه کسی هستم، اما هنوز خیلی چیزها هست که نمی‌دونی. و امشب، قراره یه درس کوچیک بهت بدم.»

ادلاین، که از این فشار کوچک ذره‌ای آزار ندیده بود، با صدایی آرام و کشنده پاسخ داد :« داری بازی رو سخت می‌کنی! تو فقط یه مهره بی ارزشی...»

والنتین کمی عقب رفت، اما دستش همچنان چانه‌ی ادلاین را گرفته بود. چشمانش تاریک‌تر شده بودند :« قطعاً. اما من فقط دارم از چیزی که بهم تعلق داره محافظت می‌کنم و تو فقط یک مزاحمی.»

ادلاین با تمام وجودش یک ضربه با زانو به سمت او پرتاب کرد، بدنش را کنار کشید و لبخندی شیطنت آمیز روی لبهای والنتین نقش بست.

- باید سریع‌تر باشی!»

دستان ادلاین گردن والنتین را لمس می‌کند، سپس به چهره بهت زده او خیره می‌شود، یک حواس پرتی!

- سریع‌تر از توام، شاهزاده! اینو فراموش نکن.» صدایش حالا بم‌تر و خطرناک‌تر شده بود.

مشت قدرتمندش به سمت فک و دهان والنتین پرتاب کرد، کمی تلو تلو می‌خورد و عقب می‌رود و ردی سرخ روی صورتش جا می‌ماند که نشانی از کبودی کم کم در آن پدیدار می‌شود...

در همین حین، والنتین خنجرش را در دست چرخاند.

روی زمین نشست و پایش را دایره وار باز کرد تا ادلاین را روی زمین بی اندازد، ادلاین با دست هایش روی زمین نشست.

لبخندی تیره بر لب داشت...

ناگهان درد در سرش پیچید، صدای سوت و جیغ در سرش پیچید، تصویر جلویش تار شد، به والنتین نگاه کرد که هنوز با فاصله در جایش ایستاده بود، ضربه ای به سرش وارد نشده نبود ولی دردی وحشتناک آن را احاطه کرده بود.

سرش را کمی تکان داد تا دید تار و ناواضحش برگردد.

تیزی نقره‌ای رنگ خنجر در نور کم اتاق برق می‌زد. والنتین خنجر را آرام روی گونه‌ی ادلاین حرکت داد و با صدای آرامی که مو را به تن سیخ می‌کرد، زمزمه کرد :«حالا نوبت من برای یه درس کوچیکه.»

ادلاین بدون هیچ ترسی، سرش را به سمت تیغه‌ی خنجر خم کرد، به طوری که نوک خنجر پوستش را نوازش کرد. با نگاه تیزش که کمی بی‌جان شده بود به او زل زد.

لبخند شیطانی روی لبانش نقش بست و نفس عمیقی کشید و بوی کاج را که حالا با رایحه تندش خون ترکیب شده بود، به درون ریه‌هایش فرستاد.

- امیدوارم درس قشنگ‌تری از بقیه‌ی شاهزاده‌ها بلد باشی!»

والنتین چشمانش را با تعجب به او دوخت و گوشه لب هایش با حالتی مشابه لبخند به بالا خم شد.

نگاه ادلاین همزمان که او را به خشم می‌آورد، حس عجیبی از تحسین را هم در وجودش بیدار می‌کرد. دستش برای فرو بردن خنجر لرزید، نه از ترس، بلکه از تضادی که در این لحظه بین میل به نابودی و جذبه‌ی مرموز ادلاین حس می‌کرد.

درست در همان لحظه، صدای ضربه‌ای آرام در اتاق پیچید.

نگهبان آرام زمزمه کرد :« فرمانی براتون دارم سرورم...»

نگاه والنتین و ادلاین هر دو برای لحظه‌ای به در دوخته شد.

برقی پنهانی در چشمانشان رد و بدل شد. والنتین، با یک حرکت سیال و باورنکردنی، در یک چشم به هم زدن خنجرش را از صورت ادلاین کنار کشید و به غلافش برگرداند.

همزمان، دست دیگرش را با سرعت به سمت موهای بلند و تیره ادلاین برد و آن را از روی شانه‌هایش رها کرد، به طوری که آبشاری از موهای تیره صورت او را قاب گرفت.

نگهبان با صدای بم و گرفته ای گفت :« پادشاه درخواست دارن شما رو ببینن سرورم.»

ـ به پدر بگید بعداً به دیدنشون میرم، فعلا یه مشکل جزئی دارم.»

فک ادلاین از شنیدن کلمه جزئی منقبض شد.

لای در چوبی به آرامی باز شد.

نوری خفیف داخل اتاق دوید و چشمان کنجکاو نگهبان در اتاق چرخید.

انگشتان والنتین به سرعت و با حالتی عاشقانه در میان موهای ادلاین فرو رفت، گویی در حال نوازش معشوقه‌اش بود.

در همان حین خنجر کوچک ستاره شکلی درمیان دستان ادلاین حالت تدافعی به خود گرفت.

خنجر را آرام زیر گردن والنتین هدایت کرد، سپس با لبخند در گوشش زمزمه کرد :« حواست باشه عزیزم، کوچکترین حرکت اشتباه با جونت تموم میشه، من برای سروصدا نیومدم.»

والنتین، نگاه خیره ای به نگهبان انداخت.

- کسی بهت اجازه داد در رو باز کنی؟»

نگهبان با لحنی خشک گفت :« از شخص امپراطور دستور دارم که در اسرع وقت شما رو پیش ایشون ببرم.»

او ادلاین را به خود نزدیک‌تر کشید، گویی در آغوشش گرفته بود.

ادلاین در تاریکی پشت موهایش، پوزخندی زد.

این مرد واقعاً یک بازیگر بی‌نظیر بود!

ادلاین آرام گفت :« بهتره بری عزیزم، فقط امیدوارم زودتر برگردی، هنوز باهات کار دارم!»

والنتین، با صدایی که حالا لحنی عاشقانه و کمی جدی به خود گرفته بود گفت :« اشتیاقت زیاده عزیزم...»

نگاه تیره اش را به سمت نگهبان چرخاند و گفت :« باهات میام.»

سپس به در اشاره کرد و نگاهش مرد را وادار کرد قدمی از در فاصله بگیرد.

او با یک دست دیگرش، گونه‌ی ادلاین را نوازش کرد، در حالی که تیغه‌ی خنجر در دست ادلاین، ذره‌ای از گلوی والنتین فاصله نگرفته بود.

والنتین سرش را به او نزدیک تر کرد طوری که نفس هایش در نفس های ادلاین می آمیخت؛ این کارش سبب می‌شد هر لحظه خنجر بیشتر در گلویش فرو برود.

زیر لب زمزمه کرد :« بهتره اونو کنار بکشی تا بتونم برم.»

ادلاین در گوش او زمزمه می‌کند :« بهتره بری جلوی صاحبت دم تکون بدی...شاهزاده ی مطرود!»

لبخندی تلخ روی لبهای والنتین نشست.

- امشب شب شانست نیست گرگ سیاه.»

- شانس جرعت نداره جایی باشه که من هستم...»

خنجرش را پایین آورد و آن را در غلافش گذاشت، آرام کنار در ایستاد و علی‌رغم درد وحشتناک سرش روی سعی در حفظ تعادلش داشت.

قدم های والنتین در شرف بیرون رفتن از اتاق بودند، خنجر ادلاین به آرامی ران پایش را خراشید، والنتین زیر لب غرولندی کرد و با صدای هیسی نفسش را از لای دندان های بسته و فشرده اش بیرون فرستاد.

نگاهی تاریک

به ادلاین انداخت، ادلاین زمزمه کرد :« دفعه بعد این بازی به نفع تو نمی چرخه، شاهزاده...»

خب، اول سلام.

دوم اینکه خیلی ممنون از اندکی که می‌خونین حمایت می‌کنید، ماشالاه بزنم به تخته روز به روز هم کمتر میشه😂

آقا سوای اینکه برام مهم باشه این داستان داره می‌ره ته ته ویرگول، دلمم تنگ شده حداقل قبلاً زیر بقیه نوشته ها یکم کامنت بود بگیم بخندیم!

خودمم دیگه نیستم مایل به ادامه تو سایت، من نوشتنش تموم کردم، یاد آوریم بکنم کلا ده پارت بیشتر نیست فشار نمیاد بیشتر به ربع هم خوندن همش وقت نمیگیره والا.

داریم به ماه تولدمم نزدیک می‌شویم!

( خیلی رندوم!)

حواس پرتی
۲۸
۲۱
هستیا
هستیا
خسته بود، ولی قول رسیدن داده بود... او با یک قلم آمد و با همان هم میرود :)) intj
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید