بیا برویم و پشت سر بگذاریم هرچه بوده...
میتوانی مگر نه؟ هنوز کسی نمیداند چه اتفاقی افتاده است.
بیا تا هنوز مخفی و مدفون است کنارش بگذاریم؛
تو میتوانی! بفرستمش به ان قبرستانی که نصف قلبت را گرفته؟
همانی که جای همان چیز هایی است که کنارشان گذاشتی.
میتواند آنجا کنار رویاهای کودکیت بماند، نگرانش نباش، اوضاع دیگر بدتر از این نمیشود که...
- خب... من، من... اگر واقعا بدتر بشود چه؟ دیگر کنترل چشمانم را ندارم! ممکن است... ممکن است گریه کنم، اگر در جمع ناگهان، بغضم بترکد چه؟.»
وایی، سلول هایم دارد میترکد، آرام باش چیزی نمیشود، خوب بلدی نقاب لبخند بزنی بر لب هایت، نترس! ...
+ چرا آنقدر چرند میگویی مغز احمق؟ من درد دارم... رگ هایم فشرده شده است، من میخواهم گریه کنم لعنتی، من باید... من باید حرف بزنم...»
تو فقط کارت را بکن! فقط مانده تو قر به جانم بزنی، نمیبینی چقدر کار دارم؟ حالا احساساتت را بگیرم یا ریاضی را؟ خودت بگو اصلا، چرا لال شده ای حالا...
- چه بگویم، می برید و میدوزید برای خودتان، من خسته ام، رهایم کنید.»
+ نمیخواهی دفاع کنی از خودت؟ واقعا که، خودت را سپردی دست مغز؟ تو حالت خوب نیست قبول! چرا او؟ مرا نمیبینی؟ »
- مثلا تو چکار میکنی؟ فقط هق هق بلدی، میخندی، گریه میکنی و داد و بیداد میزنی و فقط طغیان میکنی، او برایم بازیگر خوبیست، نقاب هایش را با جزئیات طراحی میکند، تازه میدانی! به زودی میخواهد نقشه قتلم را هم بکشد...»
+ نه! گوش کن، اگر تو بمیری من هم میمیرم، نباید بذاری...»
چقدر حرف مفت، دارم فرمول حفظ میکنم خفه شو! فعلا صدایت را قطع میکنم...
+ صبر کن مغز، نکن ... نـ..»
- چیکار میکنید؟ دارید دیوانه ام میکنید، دهانتان را ببندید تا بخوابم، لطفا...»
پس به بخش رویا پردازی میگویم که...
- فقط ساکت باش نمیخواهد پیامی بدهی.»
پس آن احساسات چی؟ نتیچه تست ها چی؟ افسردگی اظطراب و اینها را کجا بذارم؟
- فقط رهایشان کن، هم مرا هم آنها را ...»
باشد پس، نقشه هارا تحویل بخش پردازش میدهم و مطمعن میشوم دستگاه های بدنت درست کار کندو.....
چشمانم را میبندم و همه جا تاریک میشود، شب بخیر )):

مثل اینکه واقعا بذاریم کنار، میگذره و ماهم میگذریم.
میخوام فراموش کنم هرچیزی که شده رو، جالبه که هنوز هیچکس تو دنیای فیزیکی من نتیجه تست ها رو نمیدونه، شاید دیره واسه گفتنش و ...
در کل میخوام بذارمش کنار، تو دنیای مجازی هم مهر و موم بشه، پست رو پاک کردم، همه چی رو پاک کردم، نتایج هم همینطور.
یکم زیادی کشیدم که الان کم بیارم.
نمیدونم چرا ولی الان قدرتشو دارم که هنوز نفس بکشم.
من نمیتونم بشکنم، نمیتونم اجازه بدم فرو بریزه هر چی که تا الان ساختم.
هیچی نمیدونم، فقط یکم زوده، هنوز شروع نشده که بخوام منتظر تموم شدنش باشم...
نمیتونم بجنگم، اونقدر جون تو تنم نمونده که با همچین چیزی بجنگم ولی...
تسلیمم نمیشم، الان فقط گم شدم، تا وقتی که خونه امن خودمو پیدا کنم تو نوشته هام غرق میشم...
پ.ن: دارم چی میگم خدایا... وقت ندارید این چرندیات رو بخونیدا ...