نمیدانم چرا دیگر گریه نمیکنم ، فقط میخندم ، حتی در بدترین شرایط و در اوج درد ....
جیغ میزنم و وحشیانه میخندم ، نه دیگر توان باریدن دارم نه وقتش را ...
هزاران دلیل برای گریه کردن دارم ولی فاقد از یک دلیل برای خنده
دلیل خنده چه میتواند باشد ؟ حجم زیاد بغض که بجای اشک با خنده هایی به تلخی قهوه صبحگاهی خالی میشود ...
اگر قطره ای اشک بریزم ، دریای طوفانی درونم که با هزاران زور آرامش کردم دوباره به تلاتم میافتد و تا قطره آخر از چشمانم سرازیر میشود ....
میدانم این دریا روزی طوفان میشود ، بلاخره طغیان میکند
امیدوارم مرا رها کند ، و امیدوارم بماند ...
غم زاده شده با من ، میشود روزی ، نگاه کنم و ببینم بدون آنکه به من تلنگر بزنی رفته ای ....)): 🖤
