
مگر پرنده در قفس،پرواز را از یاد خواهد برد؟
که من تو را.
در میانِ محاصره رنج ها و زیر آوار افکارم ،خیالِ تو بهترین امداد است.
آنگاه که روح زخمیِ مرا از میان تکه های شکسته ی قلبم بیرون میکشی و خود، پانسمانِ روحم میشوی ،نفسی میکشم و آرام اسمت را بر زبان می آورم.
کاش حسودانِ بد گمان،کر بودند و لال.