آقا میگم همسایه ی خوب هم نعمتیه ها.از وقتی که این همسایه دست راستی اومده منم از تنهایی دراومدم.البته همسایه دست چپی،آقا هوشنگ هم آدم بدی نیست ولی خب یه کم عبوسه،مدام هم در حال گله و شکایت.از زمین و زمان میناله. میگه بچه هام اموالمو بردن حالا نمیان یه سر بهم بزنن،البته حق هم داره بنده خدا،اون اوایل که ساکن اینجا شد،بچه هاش هفته ای یبار میومدن یه سری میزدن، البته چه سرزدنی،پسر بزرگش که از وقتی میومد دیدن پدرش،گوشی دستش بود و یا داشت معامله میکرد،یا دعوا با طلبکار و بدهکار.دخترش هم که همیشه خدا در حال جر و بحث با شوهرش بود سر حرفهای مادر شوهر و خواهر شوهر.پسر کوچکترش هم اصلا توی این دنیا نبود،به گمونم مواد صنعتی و سنتی مصرف میکرد.الان هم که چند سالیه که خبری ازشون نیست، آقا هوشنگ هم که مدام بد و بیراه حوالشون میکنه.
اما از همسایه جدید بگم براتون،به چشم خواهری،یکپارچه خانوم.هم خودش و هم خانوادش خیلی آدمای مهربون و محترمی ان.اصالتا جنوبی ان.
یه دختر و یه پسر داره. دوتا دسته ی گل. وقتی میان اینجا اصلا حال و هوای هممون عوض میشه.همیشه هم با دست پر میان.همین پنجشنبه گذشته با یه عالمه گل نرگس اومدن دیدن مادرشون آخه جمیله خانم خودش میگفت که عاشق گل نرگسِ.
یه چیزی هم آورده بودن که بوش تا هفت تا مَزار اون ور تر هم پیچیده بود،جمیله خانوم میگفت یه دسر جنوبیه به اسم رنگینک.دختر جمیله خانوم یه ظرف رنگینک و چندین شاخه گل نرگس برای من هم اورد و کلی باهام حال و احوال کرد.
دم رفتنشون بغض کرده بود،میگفت : مامان کاش میشد همگی دوباره جمع بشیم تو خونه قدیمیِ کنارنخلستون.جمیله خانوم هم بغض کرد.من هم که احساساتی ،اشکام داشت سرازیر میشد.بعد هم برای هممون یاسین خوند و خداحافظی کرد و رفت.
