ویرگول
ورودثبت نام
نشانی
نشانیدو روز مانده به بهار بود...
نشانی
نشانی
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

عنبر بو در لس آنجلس

عکس تزئینی است.
عکس تزئینی است.



میدونید از کی شدم اُمید، از همون وقتی که پدر و مادرم بعد از به دنیا اومدن دوتا خواهرام،نذری نبود که نکردن،امامزاده ای نبود ک دخیل نبستن تا من به دنیا بیام و خاندان بَزدوده ادامه پیدا کنه.

مادرم بنده خدا انواع رژیم‌های غذایی رو امتحان کرد از توصیه های ماما گرفته تا عمه و خاله و..

نمیدونم کدوم از خدا بی خبری بهش گفته بود اگه هر روز فلفل بریزی تو نوشابه بخوری، بچت پسر میشه!!اونم فلفل‌های جنوب..الله اکبر.

خلاصه من در یک روز داغ تابستون در دمای ۵۹ درجه(البته در خبرها میگن ۴۹ درجه،شما هم بخونید ۴۹) به دنیا میام و اسمم میشه اُمید.

اُمید بَزدوده.

به دستور مادرم،یه شب خلوت پدرم میره که ناف من رو توی دانشگاه بندازه تا من اهل علم و دانش باشم و برای خودم کسی بشم،ولی پدرم بعدها اعتراف کرد که اون شب اصلن حال و حوصله نداشته و ناف منو توی یه مدرسه غیر انتفاعی میندازه و اون مدرسه هم چند ماه بعد تبدیل میشه به رستوران!

راستش بچه شیطون و یکم تخسی بودم و به قول مادربزرگم که میگفت: امید خیلی پسر خوبیه،فقط سرش گرمه(یه اصلاح جنوبیه،یعنی آتیشیه و زود از کوره در میره). نمیدونم به خاطر فلفل‌هایی بود که مادرم سر من خورده بود یا گرمای ۵۹ درجه جنوب یا چون یه دونه پسر بودم لوسم کرده بودن ،مخصوصا مادربزرگم که نمیذاشت کسی بهم چپ نگا کنه،اگه میکرد چپشو درمیاورد(اصطلاحِ مادربزرگمه)!

من عاشق غذای بیرون بودم از فست فود گرفته تا جوجه و علی الخصوص کوبیده.

هر روز سر اینکه غذای خونه نمیخوردم دعوا بود. پاتوقم شده بود همون رستورانی که پدرم نافمو توش انداخته بود.

آشپزیم هم از همون بچگی عالی بود،حتی مادربزرگم که دست‌پخت هیچ کس رو جز خودش قبول نداشت،عاشق چلوکبابهای من بود و هنوزم هست ،البته با برنج عنبر بو!
می‌گفت: امید اگه امروز میخوای چلوکباب درست کنی،برنجش حتما عنبر بو باشه.

عنبر بو برنج محلیِ جنوبیه که خیلی هم لذیذه ولی پختنش یکم قلق داره .

برنجهای جنوب شاید به شیک و پیکی برنجهای شمال نباشن،ولی یه حال خاصی دارن!اینا با نور خورشیدِ جنوب قد کشیدن و خلاصه خیلی باصفان،دقیقا مثل مردم جنوب،خداییش چه شاعرانه گفتم.نه؟

درست کردن چلو کباب به قول معروف برام یه تراپی بود،گوشت و پیاز و ادویه رو که چنگ میزدم انگار روحم تازه میشد،بوی کباب مستم میکرد،آتیش سرخِ منتقل برام، زیباترین تصویر دنیا بود.

خلاصه سالها گذشت و من دیپلم و گرفتم و سال اول با تلاش‌هایی که کردم اون رشته ای که میخواستم قبول نشدم.به ناچار رفتم سربازی،از قضا منو گذاشتن توی آشپزخونه پادگان .بوی غذاهای من تا هفت تا پادگان اونور تر میرفت.فرمانده عاشق چلوکبابهای من شده بود و خیلی هم از من خوشش میومد.جناب فرمانده به من یه پیشنهادی داد که توی اون دو سال ، همیشه قلقلکم میداد و صبح ها با فکر اون میرفتم صبحگاه و شبها با فکر اون خوابم می‌برد.

خلاصه دوسال مثل برق و باد گذشت و من برگشتم به شهرمون.

پدر و مادر و بقیه هم خوشحال و شاد و منتظر بودن که من دوباره کنکور شرکت کنم و بشم مهندس اُمید بَزدوده.

اما من فکر دیگه ای توی سرم بود.فرمانده بعد از اینکه استعداد و عشق منو به آشپزی دید،به من گفت برادر خانمش که خارج از کشور زندگی میکنه و به قول فرمانده هوش مالی خوبی نداره و استعداد آشپزی هم نداره ،تصمیم داره یه رستوران ایرانی باز کنه و میتونه کمک کنه که من هم برم اونجا و باهم رستوران رو راه بندازیم.فرمانده معتقد بود که ایرانیا برای چلوکباب من صف میبندن..

همونطور که حدس میزدم مخالفت‌های خانواده با این موضوع شروع شد ولی بعد از کش و قوسهای زیاد و البته پا درمیونی مادربزرگم بالاخره راضی شدن.مادربزرگم می‌گفت امید به شرطی میذارم بری که اونجا فقط عنبر بو بپزی!

الان دو ساله که از اومدن من به لس آنجلس میگذره و اینجا حسابی کار و بارم گرفته،اسم رستوران رو هم گذاشتیم طعم جنوب.بوی عنبر بو که توی آشپزخونه ی رستوران میپیچه منو میبره به خاک داغ جنوب و کنار مادربزرگ. البته خبر خوب اینکه مادربزرگ به زودی برای دیدن من میاد.اینجا ایرانیها و البته آمریکایهای عزیز عاشق چلوکباب من و البته برنج عنبر بو هستن.به قول یکی از دوستان آمریکایی برنج فقط amber bou

۱۷
۵
نشانی
نشانی
دو روز مانده به بهار بود...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید