
دخترک دوان دوان با دامن پرچین سفید و موهایی همچون خوشه های گندم در باد به سمت گندمزار میرفت.
در راه گلهای بابونه را دید که لبخند میزنند.
دسته ای بابونه چید.
بو کرد و با شوق بیشتری دوید.
به گندمزار رسید، نفس عمیقی کشید قفسه سینه اش را پر کرد از بوی گندم و نم خاک.
او را از دور دید.
با پیراهن سفید و همان کلاه حصیری همیشگی اش.
به سمتش دوید.
دستش را دراز کرد که روی شانه اش بگذارد.
کشاورزی را دید.
دستش را پس کشید.
خجالت کشید و گونه هایش گل انداخت.
دسته گل کوچکِ بابونه را گوشه کلاه حصیریِ او گذاشت،چشمکی به مترسک زد و دور شد.