صندل سبز

سرباز بعد از دو سال چشم انتظاری و در واپسین روزهای سربازی ،در آستانه جشن ازدواجش است.

مادر،با عجله با چرخ خیاطی اش طوری که انگار در مسابقه ی خیاطی شرکت کرده باشد،پیراهنی با پولک های سبز رنگ میدوزد.

همیشه آرزو داشت ، طبق رسم و رسوم قدیمی شهرشان ،در عروسی تنها پسرش پیراهن سبز بپوشد.

دختر کوچکترش،گفته بود:مامان اگه صندلهات هم سبز نباشن،نمیذاریم وارد سالن عروسی بشی!

دختر بزرگتر، سفارش دو دست لباس توری سفید به خیاط داده،برای دخترکهای دو قلویش که در عروسی دایی ساقدوش باشند.

امروز چهار شنبه،تقریبا همه چیز برای برگزاری جشن عروسی آماده شده.

مراسم، فردا شب که شب عید غدیر هست برگزار می‌شود.

پدر به یاد جوانیش،کرواتی را از ته کمد قدیمیش بیرون اورده و سعی دارد به خاطر بیاورد که گره کراوات را چگونه می بسته!

مادر صندل های سبزش رو جلوی در گذاشته،حاضر و آماده.

سرباز،پیام عاشقانه ای همراه با یک قلب سرخ برای عروس می‌فرستد و سر پستش حاضر می‌شود.

بامداد پنج شنبه است،هنوز هوا روشن نشده،صدای هولناکی شبیه انفجار می آید،

مادر هراسان از خواب می پرد،ناخودآگاه می گوید: علییی

چند ساعت بعد...

مادر با صندلهای سبز در آستانه درب آمبولانسی که پیکر بی جان علی در آن خفته ایستاده است ...