سلام
صدف هستم ،کنار ساحل زندگی میکردم و دلم خوش بود به بوسه های موج و نوازش پرتو خورشید و قلقلکهای نسیم.
تماشای رهگذرای کنار ساحل خیلی برام لذت بخش بود.
مثلا دختر و پسر جوونی که ماه عسل اومده بودن دریا و کنار تخته سنگی با هم به تماشای یه غروب عاشقانه نشسته بودن.
یا اون دوقلوهایی که دنبال هم می‌دویدند یکی که زمین می‌خورد اون یکی هم می‌افتاد بعد به هم میخندین.
یا دختر جونی که با پیرهن صورتی و موهایی که زیر نور خورشید یه برق طلایی داشت در حال عکاسی بود.
یا اون خانم و آقای مسنی که دست همدیگرو گرفته بودن و آروم قدم میزدن و از خاطرات اولین دیدارشون کنار همین ساحل میگفتن.
چه شاعرانه گفتم،نه؟
همه چی به آرومی میگذشت..
تا روزی که ازدور دیدم یه آقایی با شلوارک گل گلی داره میاد به سمت من.یه پلاستیک دستش بود،دلم هری ریخت، نزدیک تر شد.آره درست حدس زده بودم.. منو گرفت و انداخت توی پاکت و اورد اینجا..
سر از یکی از اداره های کله گنده ی این شهر درآوردم.منو گذاشتن توی آکواریوم گوشه سالن ،کنار یه مشت ماهی دیوانه ی بی اعصاب و یه مشت خزه ی بو گندو و سال به سال هم آب این آکواریوم کوفتی رو عوض نمیکنن.
روزهای تکراری پشت سر هم میگذرن یا شاهد عربده زنی ارباب رجوعی هستم که برای بار سوم مراجعه کرده و بهش گفتن رئیس جلسه داره،البته رئیس بنده خدا هم که تقصیری نداره خب جلسه دارن دیگه حالا اون وسطا یه چایی، موزی، چیزی میخورن و یه گپی میزنن چی میشه مگه، خب خسته میشن دیگه،
یا شاهد گفتگوی دو تا خانم کارمند محترمی که یکیشون به تازگی دماغشو عمل کرده ولی ظاهرا یه سوراخ دماغش از اون یکی بزرگتره و میخواد بره سراغ دکتر و مرده هاشو از توی قبر بیرون بیاره.
یه چیزی بگم بین خودمون بمونه،راستش تازگیا یه بویایی میاد،نه بوی گندِ آبِ مونده،منظورم یه بویایی دیگس.
چند باری دوتا آقای کت شلواری بعد از وقت اداری اومدن با آقای رئیس جلسه داشتن،به نظرم با جلسه های همیشگی که موز میخوردن و گپ میزدن فرق داشت.میگن یه چیزی زیاد شده چی بود اسمش ..اختاپوس..نبابا اون که توی اقیانوسه..آهان اختلاس...اصلن به من چه.
راستی یادم رفت بگم دیروز شنیدم مدیر دفتر این آقای رئیس که به تازگی عوض شده و براخودش یه پا رئیسه ،داشت به مسئول خدمات میگفت که این آکواریوم و همه ماهی ها و آت و آشغالاش رو بریز تو دریا من اصلن از آکواریوم خاطره ی خوبی ندارم..به جاش مجسمه ای چیزی بزار..
