برای یه کاری گذرم افتاد به محله ی قبلیمون نزدیکای ظهر بود،عجیب رفتم و توی حال و هوای بچگی،یاد علی شیش کِلِکی افتادم،کِلِک به زبان محلی ما یعنی انگشت،علی یه انگشت اضافه گوشه دستش داشت!بچه ی شری بود،بزرگتر که شد انگشتشو جراحی کرد و از این محل رفتنو همین سال گذشته هم که شد نماینده مجلس!چند باری رفتم سمتش که دست منم جایی بند کنه از این وضع و اوضاع بی پولی دربیام،قول داد ولی هیچ کاری نکرد.
اون زمان یکی از تفریحات علی این بود که زنگ در خونه ها رو میزد و فرار میکرد!من بچه نسبتا آرومی بودم ولی خب،خیلی تحت تاثیر علی قرار گرفته بودم و این شد که منم باهاش همراه شدم.چندبارهم تا مرز گیر افتادن در چنگال ِهمسایه ها رفتیم که با درایت علی این اتفاق نیافتاد.
خلاصش کنم،اون روز یهو زد به سرم، برم زنگ درِ خونه ای که اون زمان علی و خانواده اش زندگی میکردنو بزنم و فرار کنم!!یه نگا دور و برم انداختم،کسی نبود.رفتم سمت در، یه ماشین مدل بالا هم در خونه پارک بود.انگشتمو گذاشتم روی زنگ! بعد اومدم در برم که یه قلوه سنگ رفت زیر پام خوردم زمین .نقش زمین بودم که در خونه باز شد، سرمو چرخوندم و علی شیش کِلِکی رو دیدم که در آستانه در ایستاده و مات و مبهوت به من نگا میکنه،بعد هم صدای تق تق یه جفت کفش پاشنه بلند اومد و خانمی که کنار علی ایستاد و گفت:بریم عزیزم،داره دیر میشه.
هیچی دیگه الان شدم مدیر دفتر آقای نماینده..!!
شما هم نا امید نباشید،بالاخره درست میشه. پشت هر سنگی یا پشت هر زنگی یه امیدی هست.
