سقفِ عزیز
دوست خوب من
نظاره گر همیشگی لحظه های غالبا پر اندوهم،
همان لحظاتی که روحم از شدت درد همچون دخترکی زخمی
به خود می پیچید.
همان لحظه ای که انگشتانم را چنان لای دندان می فشردم که به خون می افتاد تا بغض لعنتی نترکد و آبرویم نزد مهمان ناخوانده حفظ شود.
یا همان شبهایی که بیشتر گریه می کردم تا فردای آن قویتر باشم.
سقف من
سقف عزیز من
کاش چیزی میگفتی
حرفی میزدی
شاید دلم آرام میگرفت
شاید هم روزی سخن بگویی..