جانم که به لب میرسد
شعر لبریز میشود از لبانم
و می نشیند به روی کاغذ کاهی قلبم
با خودم میگویم
گل کاشتی دختر
قطره ی اشکِ شوری پای گل می نشیند
گل دلشوره می گیرد
به گل اندکی امید پیوند میزنم.
من باغبان واژه ها هستم.