
من در تمام عمر بر این بودم
امید را در دل نگه دارم
هر چند کور سوی کوچکی بوده
اما نگه دارم
امید گاهی برای من شبیه جان بوده
شبیه گل برای باغبان بوده
باغبان آن روز با گل سخن میگفت
میگف ای گل
بهار خواهد شد
پروانه ی خسته باز خواهد گشت
برایش تو ناز خواهی کرد
نسیم به تو سلام خواهد کرد
گل به باغبان گوش میداد
نمیدانم چه حالی داشت
باغبان راست میگفت آیا؟
بهار خواهد شد؟
باغبان سربلند خواهد شد؟
من نزد امید رو سفید خواهم شد؟