سایه یاغی

سایه‌ی یاغی (قسمت اول: غریبه‌ای روی دیوار)

همه چیز از یه سه‌شنبه‌ی بارونی شروع شد. از اون روزهایی که آسمونِ شهرِ ما، «رایا»، خاکستریه و آدم‌ها مثل مورچه‌ها زیرِ چترهاشون قایم میشن. من همیشه فکر می‌کردم سایه‌ها، فقط بازتابِ وجودِ ما روی زمین هستن؛ هم‌سفرهای خاموشی که نه حرفی می‌زنن و نه اعتراضی دارن.

اما اون روز، روی دیوارِ آجریِ کوچه پشتیِ مدرسه، وقتی داشتم با عجله از دستِ بارون فرار می‌کردم، اتفاقی افتاد که قلبم رو برای چند ثانیه متوقف کرد.

پسرِ همسایه، «آراد»، داشت از روبروم میومد. سایه‌اش روی دیوارِ پشت سرش افتاده بود؛ یه سایه‌ی عادی، بدون هیچ حرکتی، که دقیقاً ادای آراد رو در میاورد. اما وقتی آراد رد شد و من ایستادم که بندِ کفشم رو ببندم، نگاهم روی دیوار موند.

سایه، سرش رو چرخوند سمتِ من. انگار که فهمیده باشه دارم نگاهش می‌کنم. لبخندی زد که اصلاً شبیه لبخندِ من نبود؛ یه لبخندِ کشیده و شرورانه. بعد، قبل از اینکه بتونم جیغ بکشم، سایه‌ی خودم از روی دیوار جدا شد، دستش رو گذاشت روی سنگ‌های دیوار و انگار که داره وارد یه تونلِ تاریک میشه، توی دیوار غیب شد!

من وسطِ کوچه خشکم زده بود. سایه‌ام رفته بود. حالا من بودم و دیواری که دیگه هیچ سایه‌ای روش نمی‌افتاد… انگار که نورِ لامپِ بالای سرم، دیگه وجودِ من رو نمی‌دید.

اون لحظه فهمیدم شهرِ ما، شهرِ آدم‌ها نیست. ما فقط داریم توی دنیای سایه‌ها بازی می‌کنیم و اونا… اونا دارن برای خودشون زندگیِ دیگه‌ای رو توی سایه‌ها می‌سازن. و حالا، سایه‌ی من فرار کرده بود.

حالا شما بهم بگید:

اگه جای من بودید، همون‌جا از ترس فرار می‌کردید و به کسی نمی‌گفتید، یا دستتون رو می‌ذاشتید روی همون قسمت از دیوار تا ببینید اون طرفش چه خبره؟ شاید سایه‌ها خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کنیم، درباره‌مون می‌دونن… شما چی فکر می‌کنید؟ 👇

#داستان #فانتزی #سایه‌ی_یاغی #نویسندگی #داستان_کوتاه #هیجان‌انگیز

من ایستادم که بندِ کفشم رو ببندم، نگاهم روی دیوار موند.