ویرگول
ورودثبت نام
m_61074116
m_61074116
m_61074116
m_61074116
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

سایه یاغی /پارت ۳

***

قلبم مثل گنجشکی توی قفس می‌کوفت. صدای تق‌تقِ خفیفی از پشتِ درِ کمد می‌آمد؛ نه صدای پنجه کشیدنِ حیوان، نه برخوردِ چیزی با چوب، بلکه سایشِ دو سطحِ فلزی بود؛ نویزی فرکانسی که مغز را مورمور می‌کرد.

دستم را جلو بردم. سردیِ دستگیره‌ی برنجی مثل یخ در تنم نشست. «الارا، احمق نباش...» این را زیر لب گفتم، اما پاهام جلوتر از فکرم حرکت می‌کردند. در را به آرامی باز کردم. انتظار داشتم لباس‌هایم را ببینم یا نهایتاً یک موش سرگردان، اما کمد... خالی بود. نه، خالیِ خالی نبود.

توی تاریکیِ مطلقِ کمد، یک «شکاف» وجود داشت؛ چیزی شبیه به پارگی در بافتِ فضا که لبه‌هایش مثل جیوه می‌لرزید. نوری که از درون ساطع می‌شد، رنگ طبیعی نداشت؛ رنگی میان بنفشِ تیره و نقره‌ایِ سرد. ناگهان سایه‌ی من، از پاهایم جدا شد. با وحشت نگاه کردم؛ سایه‌ام بلند شد، انگار که در کمد چیزی را دیده باشد. سایه‌ام به سمت شکاف کشیده شد و درست قبل از اینکه بتوانم جیغ بزنم، من را هم با خودش به درون آن خلأ بلعید.

سقوط... سقوطی که نه هوا داشت و نه زمین. فقط سردی.

***

***

اتاق بزرگی با دیوارهایی از جنس مرمرِ مات و درخشان. سکوتِ سنگینی فضا را پر کرده بود. «هاپیل» ایستاده بود و به مرکز اتاق نگاه می‌کرد؛ جایی که حالا یک «سایه‌-رون» جدید در حال درخشیدن بود.

خطوطِ هندسیِ نورانی رویِ گیجگاه و گردنِ هاپیل، به رنگ آبی یخی می‌تپیدند. او سرش را چرخاند. چشم‌هایِ بدونِ مردمک، که انگار تکه‌ای از یک کهکشانِ دوردست را در خود حبس کرده بودند، روی گویِ معلقِ مرکز اتاق قفل شد.

یکی از همراهانش، که پوستی مرواریدی داشت و نقوشِ طلاییِ سایه‌-رون روی دست‌هایش می‌درخشید، با صدایی که انگار از فاصله‌ی دوری می‌آمد گفت: «ردِ انرژی ناپایدار است، فرمانده. موجودِ انسانی ناپدید شده... یا بهتر بگویم، "تاریکی" او را بلعیده است.»

هاپیل با بی‌تفاوتیِ مطلق، دستش را روی هوا حرکت داد تا نقوشِ روی صورتش تغییر رنگ دهند. او با صدایی سرد زمزمه کرد: «اهمیتی ندارد که آن دختر کجاست. او فقط یک عاملِ اختلال در نقشه‌ی فلاتوش بود. ما باید حفره‌ی اصلی را پیدا کنیم. اگر این دروازه را نبندیم، تمامِ آنچه از دنیای سایه‌ها باقی مانده، به دستِ فلاتوش نابود خواهد شد.»

هاپیل به سمت پنجره‌ای که منظره‌ای از آسمان سیاه و ستاره‌های منجمد را نشان می‌داد، قدم برداشت. «جست‌وجو را شروع کنید. ما به دنبالِ سایه‌ی یاغی هستیم. کسی که جرأت کرد از مرزِ ممنوعه عبور کند.»

او نمی‌دانست که الارا، دقیقاً چند ثانیه‌ی قبل، از همان‌جایی رد شده بود که حالا آن‌ها با بی‌تفاوتی از کنارش می‌گذشتند.

#سایه‌ی_یاغی #فانتزی #تعلیق #داستان_کوتاه #دنیای_سایه‌ها #نویسندگی #ویرگول#ShadowWorld

داستان کوتاهفانتزیوحشتماجراجوییاکشن
۰
۰
m_61074116
m_61074116
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید