
# سایهی یاغی (قسمت دوم: جای خالیِ یک رفیق)
دوییدم. تا خونه فقط دوییدم. بارونِ تندِ شهرِ «رایا» صورتم رو خیس کرده بود، اما اون سوزشی که توی قلبم حس میکردم، از سرمایِ بارون نبود. رسیدم پشتِ درِ خونه. دستی که کلید رو توی قفل چرخوند، میلرزید.
وقتی وارد شدم، بویِ گرمِ غذایِ همیشگی توی خونه پیچیده بود؛ یه آرامشِ عجیب که با حالِ آشفتهی من اصلاً همخونی نداشت. پدرم از پایِ تلویزیون سرش رو بلند کرد: «الارا؟ کجا بودی دختر؟ چرا انقدر خیسی؟»
فقط یه «سلام» زیرِ لبی گفتم و بدون اینکه نگاهش کنم، رفتم سمتِ اتاقم. انگار یه لایهی محافظتی دورِ خودم کشیده بودم که نمیخواستم کسی واردش بشه.
سرِ میزِ شام، مادرم چند بار صدام کرد. «الارا؟ حالت خوبه؟ چرا به بشقابت زل زدی؟»
سرم رو بلند کردم. نگاهم رفت سمتِ دیوارِ روبرویِ میزِ ناهارخوری. جایی که سایهیِ مامان و بابا میافتاد. اونا سایه داشتن... سایههایی که با حرکتِ قاشقِ اونا، روی دیوار رقصِ کوتاهی میکردن. اما من؟ صندلیِ من، انگار توی خلاء بود. با اینکه نورِ لوستر مستقیم رویِ من بود، دیوارِ پشتِ سرم خالی بود. حتی سایهیِ صندلی هم نبود.
سریع بشقاپم رو گذاشتم زمین و با صدایی که میلرزید گفتم: «میل ندارم، حالم یکم بده... میرم بخوابم.» و فرار کردم سمتِ اتاق.
توی اتاق، در رو قفل کردم. چراغِ مطالعه رو روشن کردم و ایستادم وسطِ اتاق. دلم میخواست باور کنم اون اتفاق توی کوچه فقط یه خطایِ دیدِ مسخره بوده. چرخیدم دورِ خودم. هیچی. نه روی دیوار، نه روی فرش، نه حتی زیرِ پام. من سایهام رو گم کرده بودم... یا شاید اون بود که من رو ترک کرده بود؟
خواستم برم سمتِ آینه که یهو، یه صدایِ "تق" خیلی آروم از داخلِ کمدِ دیواری اومد. انگار یکی با ناخن، خیلی آهسته زد به درِ چوبیِ کمد. درست از همون سمتی که دیوارِ کوچه بود...
نفسم حبس شد. سایهام داشت توی کمدِ من با من حرف میزد؟ یا... چیزی که از توی دیوار اومده بود، حالا توی خونهام بود؟
**به نظرتون اگه الارا درِ کمد رو باز کنه، با چی روبرو میشه؟ سایهی گمشدهاش یا یه چیزِ وحشتناکتر؟**
#سایهی_یاغی #داستان_فانتزی #معمایی #نویسندگی #داستان_سریالی #فانتزی #هیجان_انگیز