### پارت ۶: سایههای پنهان و الماسهای سرخ
طنینِ آخرین زمزمهی ولاریس در تالارِ آینهها گم شد، اما سنگینیِ معنایش مانندِ زنجیری سرد بر تنِ آرادینها سنگینی میکرد. سکوت، سنگینتر از آن بود که با نفس کشیدن شکسته شود. شورا باید تصمیم میگرفت؛ اما نه تصمیمی آشکار. فلاتوشها روباهصفتتر از آن بودند که به سادگی فریب بخورند.
آرادینها نقشهای ریختند که در نگاهِ اول، سراسر باخت به نظر میرسید: اجازه دادن به فلاتوشها تا طعمِ یک پیروزیِ توخالی را بچشند. بگذار فلاتوشها در توهمِ تسلط بر اوضاع سرمست شوند، گمان کنند آرادینها سردرگم، مبهوت و بیدفاع در گوشهای خزیدهاند. این نقابِ ضعف، بهترین سپر بود تا در سایهی آن، حقیقتِ اصلی پنهان بماند. اما اجرای این نقشهی خطرناک، به بازویی آهنین نیاز داشت؛ کسی که فلاتوشها نامش را با احترام و وحشت میبردند.
ولاریس بدون آنکه نگاهی به مأمورانِ شورا بیندازد، فرمان داد: «هاپیل را خبر کنید. لشکر نیاز به فرماندهاش دارد.»
اما پیش از آنکه فرستادهای به دنبالش برود، سنگینترین درِ تالار با ضربهای خشن از هم شکافت و باز شد. هاپیل بود! فرماندهای بیباک که از شدتِ خشمِ درونی، رگههای نور روی پوستش با ریتمی تند و زننده میدرخشیدند. او راهش را با زور و تندی از میانِ محافظان باز کرده بود؛ زنی که زمان برایش بیمعنی شده بود و فقط یک واژه در سر داشت: انتقام.
هاپیل بیمحابا به میانِ جمع آمد، صدایش مانندِ برخوردِ شمشیرها بر سنگ بود: «چند قرن دیگر باید صبر کنیم، ولاریس؟! فلاتوشها دارند مرزهای ما را میبلعند و تو نشستهای از افسانهی پاکوریا قصه میگویی؟ من آمدهام تا کار را یکسره کنم. وقتِ خونخواهی است، نه وقتِ پچپچ کردن پشتِ آینهها!»
ولاریس نگاهی عمیق و آرام به فرماندهی تندخویش انداخت. پیرمرد با خونسردیِ ترسناکی عصایش را روی زمین کوبید و گفت: «خونخواهی بدونِ نقشه، هاپیل، فقط هدیه کردنِ سرِ خودت به دشمن است. من تو را نخواندم که مثلِ طوفانی کور خودت را به صخره بکوبانی. نشستن و تماشا کردن، سختترین جنگِ دنیاست... اما تو باید یاد بگیری طبقِ سازِ من برقصی، نه ضربآهنگِ خشمت!»
بحث میانِ پیرمردِ دانا و فرماندهی طغیانگر بالا گرفت، اما ولاریس با نگاهی قاطع حرفش را به کرسی نشاند. سپس رو به دو نفر دیگر از ارشدترین فرماندهان که در گوشه ایستاده بودند کرد و گفت: «آروکو، روبیو... بیایید. وقتش است به اتاقک برویم.»
از میانِ ستونها گذشتند و به عمیقترین نقطهی تالار رسیدند؛ جایی که به دستورِ شورا در پناهگاهترین بخشِ دژ ساخته شده بود: اتاقکِ الماسهای سرخ.
دیوارهای این اتاقِ کوچک از سنگِ سیاه و محکمی ساخته شده بود که سرتاسر با خوشههایی از الماسهای درخشانِ سرخرنگ پوشیده شده بود. نورِ سرخِ این الماسها، چهرههای آرادین را به رنگِ خون درمیآورد و فضایی سنگین و مرموز ایجاد میکرد؛ مکانی که از ازل، محرمانهترین نقشههای جنگیِ آرادینها روی تختهسنگِ مرمرینِ وسطِ آن طرحریزی میشد.
ولاریس، هاپیل، آروکو و روبیو دورِ سنگِ مرمر جمع شدند. نقشهی درخشانِ فلاتوشها در میانشان به پرواز درآمد. هاپیل همچنان دندان به هم میسابید و لبهی سنگ را میفچرد، و آروکو با چهرهای درهمرفته مشغولِ بررسیِ خطوطِ دفاعی بود.
در این میان، روبیو با آن لبخندِ آرام، همیشگی و دلگرمکنندهاش جلو آمد. او دست روی شانهی آروکو گذاشت، لیوانِ بلورینِ آبِ حیات را با دستپچگیِ مهربانانهای به سمتِ هاپیل گرفت و با لحنی صمیمی و پر از دلسوزی گفت: «آرام باش فرمانده... ما همه پشتِ تو هستیم. ولاریس درست میگوید؛ این بازی را ما میبریم، مو به مو همان طور که نقشهاش را کشیدهایم...»
رفتارِ روبیو آنقدر بینقص، مودبانه و پر از تعهد به نظر میرسید که حتی هاپیلِ بدبین هم برای لحظهای نفسِ حبسشدهاش را بیرون داد و گمان کرد در این دنیای پر از مکر، لااقل روبیو یک دوستِ واقعی و سنگِ صبور است....
فانتزی#وحشت#ماجراجویی#اکشن