### پارت ۵: افسانهیِ پاکوریا
در عمقِ تالارِ آینههایِ معلق، پشتِ ستونهایِ مرواریدین، محرابی وجود داشت که هیچ آرادینِ جوانی اجازهی نزدیک شدن به آن را نداشت. «تاقِ حافظه»؛ جایی که خاطراتِ خودِ تالار، به شکلِ رگههایی از نورِ کهن، در دلِ کریستال ذخیره شده بودند.
ولاریس با قدمهایی سنگین به سمتِ آن رفت. آرادینهایِ جوان، که تازه استخوانبندیِ نورانیشان شکل گرفته بود، با چشمهایی گشوده او را دنبال کردند. آنها میدانستند وقتی پیرترین آرادین به تاقِ حافظه نزدیک میشود، یعنی زمانِ آن رسیده که افسانهای را بازگو کند که در هیچ کتابی نوشته نشده بود.
«سه سرزمین بود،» صدایِ ولاریس مانندِ وزشِ باد از میانِ درهای کریستالی بود. «سرزمینِ انسانها با خاکِ خام و رؤیاهایِ آلوده به گناه... سرزمینِ ما، آرادینها، با هندسهیِ نور و توازن... و سرزمینِ فلاتوشها، با ذهنهایی تیزتر از هر تیغهای.»
او دستِ درخشانش را روی سطحِ کریستال گذاشت. نوری سرد از محراب برخاست و در دلِ تالار، تصویری ساخت: تصویرِ موجوداتی باشکوه که بالهایی از نورِ مایع داشتند و پوستی مانندِ سپیدهدم.
«اما پیش از ما و پیش از فلاتوشها، نگهبانانی بودند به نامِ **پاکوریا**. آنها محافظانِ هر سه سرزمین بودند. نورِ آنها چنان درخشان بود که سایهیِ حتی یک پاکوریا، میتوانست یک شهرِ کامل از انسانها را از بلایِ شب و طغیان و مرگِ نابهنگام در امان نگه دارد. ما آرادینها کارمان حفظِ توازن بود، فلاتوشها کارشان گشودنِ رازها... اما پاکوریاها؟ آنها سپرِ هستی بودند.»
تصویر در کریستال تغییر کرد. حالا چهرهیِ یک پاکوریا بزرگ و ایستاده بود؛ اما نورِ بالهایش لکهلکه شده بود و جایی از پوستش ترکهایی از تاریکی خورده بود.
«و بعد... خطایِ بزرگ رخ داد.» ولاریس مکث کرد. «روزی که هنوز به درستی نمیدانیم چه گذشت، پاکوریاها مرتکبِ خطایی شدند. خطایی که به باورِ شورایِ آن روزگار، جبرانناپذیر بود. هیچکس نبود — و نیست — که بگوید آن خطا از کجا آغاز شد و چه کسی آن را برانگیخت. اما نتیجهاش را همه دیدیم: اعتمادِ سه سرزمین به هم ریخت و شورایِ بزرگ، بیرحم و یکصدا، حکم داد.»
تصویر تغییر کرد: بالهایِ نورانیِ پاکوریاها یکییکی پَر میشدند و ذراتِ نوریشان در شکافی سیاه محو میشد.
«حکمِ تبعید. نورشان را از آنان گرفتند، نامشان را از افسانهها پاک کردند، و آنان را به سرزمینِ انسانها فرستادند؛ بیقدرت، بیبال، بیهویت. از آن روز، مجبور شدند برای زنده ماندن، نقشی بازی کنند که خفتبارترین نقشِ هستی است: به انسانها چسبیدند و سایه شدند. تکههایی تیره از خودِ انسانها که در زمین میلغزند و هیچکس قدرشان را نمیداند. نگهبانانی که روزی سپرِ همه بودند، حالا تبعیدیهایی بودند که باید افسوسِ گذشته را قوتِ روزانهشان میکردند.»
آرادینِ جوانی که زرهِ نورِ فشرده بر تن داشت، با صدایی آشفته پرسید: «اما ولاریس... فلاتوشها چه نقشی در آن خطا داشتند؟ من در تاق، رگههایی از حافظه دیدم که پاک شدهاند. بخشی از آن روز، از حافظهیِ خودِ تالار هم گرفته شده.»
ولاریس برای لحظهای طولانی به گویِ توازن خیره شد که هنوز رگههایِ سیاهش در حالِ گسترش بود. سپس، با صدایی که برای اولین بار، تهمزهای از شک در دلِ آن پیچیده بود، گفت: «فلاتوشها در آن شورا، شاکیانِ اصلی بودند. مردی از میانشان، نه با خشم، بلکه با منطقی بینقص، سخن گفت و شورا را به آن حکم رساند. از آن روز، فلاتوشها بیش از هر کس مراقبِ مرزهایِ شکافاند... یا بهتر است بگویم: خودشان را بیش از هر کس مراقب نشان دادهاند.»
او دستش را از روی تاق برداشت و نورِ تصاویر خاموش شد. اما پیش از آنکه تالار کامل در تاریکی فرو برود، ولاریس زمزمهای کرد که فقط آرادینهایِ در گرداگردش شنیدند:
«آن روزگار، حافظه را به ما نشان میدهد و چیزی را میپوشاند. اگر فلاتوشها امروز دارد دیوارها را میخراشد... شاید هنوز هم از همان حکمی میترسد که خودش، سه هزار سال پیش، بر زبان آورد. یا شاید... اصلاً ترسش از چیز دیگری است.»
و در سکوتِ تالار، هیچکس نفهمید این جملهیِ آخر، یک فرضیه بود... یا یک شبههای که سه هزار سال در دلِ کهنترین آرادین خوابیده بود.
***
#سایه_یاغی #داستان_فانتزی #رمان_تخیلی #نویسندگی #داستان_سریالی #فانتزی_مرموز #آرادین_ها #خدیجه_مطوری #ادبیات_گمانهزن #راز_و_رمز #پارت_پنجم #پاکوریا #فلاتوش