ویرگول
ورودثبت نام
m_61074116
m_61074116
m_61074116
m_61074116
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

سایه یاغی/پارت ۴

پارت چهارم: گوی توازن و تالار آینه‌های معلق

در عمق تالار آینه‌های معلق، جایی که زمان با حرکتِ کند و لغزنده‌ی سحابی‌ها سنجیده می‌شد، هیچ صدایی به گوش نمی‌رسید مگر زمزمه‌ی نرمِ فرکانس‌های کهن. اینجا قلمرو آرادین‌ها بود؛ موجوداتی ساخته‌شده از هندسه‌ی نور و سکوت، که وظیفه‌ای سنگین‌تر از شانه‌های ستارگان را به دوش می‌کشیدند: حفظ توازن میان جهان‌ها.

ولاریس، یکی از پیرترین و خردمندترین آرادین‌ها، در مرکز تالار ایستاده بود. موهای گازیِ ستاره‌ای‌اش در اطراف شانه‌های نورانی‌اش معلق بودند و چشم‌های عمیقش به «گوی توازن» دوخته شده بود؛ گوی بزرگی از جنسِ بلورِ ناب که تمام رشته‌های حیاتِ سه سرزمین را به هم وصل می‌کرد.

اما امروز، آن گویِ مقدس آرام و بی‌نقص نبود.

رگه‌هایی از سیاهیِ غلیظ و ناآشنا، مانند جوهری مسموم در دل آب زلال، از شکاف‌های زیرین گوی بالا می‌آمدند و نورِ نقره‌ای آن را می‌بلعیدند. این سیاهی‌ها از سمتِ «فلاتوش» سرازیر شده بودند؛ سرزمینی تاریک و دور از دسترس که سال‌ها بود حصارهای خود را کشیده بود و کمتر کسی از اندرونی‌اش باخبر بود.

آرادینِ جوانی که زرهی از نورِ فشرده بر تن داشت، با اضطرابی که فرکانسِ تنفسش را به هم ریخته بود، جلو آمد: «ولاریس! گوی دارد ترک برمی‌دارد... فلاتوش دارد مرزها را می‌شکافد. باید فوراً جبهه بگیریم و ضربه‌ای متقابل بزنیم تا بفهمند قدرت دست کیست!»

ولاریس اما سر تکان داد. نگاهش آرام بود، اما در اعماق آن، طوفانی از محاسبه و تدبیر موج می‌زد. او دستِ بلند و درخشانش را بالا آورد تا جوان را متوقف کند.

«نه... مقابله‌ی مستقیم، بازی در زمینِ خودِ اوست.» صدای ولاریس در تالار پیچید؛ عمیق، محکم و رسا. «فلاتوش سال‌هاست که در آن انزوای تاریک، منتظرِ همین واکنشِ ماست. اگر امروز شمشیر بکشیم، یعنی به او نشان داده‌ایم که نگرانیم و کنترل از دستمان خارج شده.»

نگهبان جوان با تعجب پرسید: «پس... یعنی هیچ‌کاری نکنیم؟ بگذاریم گوی از بین برود؟»

«نه کار نکردن، بلکه تغییر بازی.» ولاریس به گویِ متمایل به سیاهی خیره شد و لبخندِ مرموزی روی لب‌های نورانی‌اش نشست. «امروز ما شمشیر نمی‌کشیم. امروز... پروتکلِ پنهان‌سازی را اجرا می‌کنیم. بگذار فلاتوش تصور کند که ما ضعیف شده‌ایم، کور شده‌ایم و هیچ‌چیز را نمی‌بینیم. بگذار غرق در این خیالِ پیروزیِ زودهنگام شود... این بازیِ صبر است، و آرادین‌ها استادِ انتظارند.»

در سکوت سنگینِ تالار، هیچ‌کس نتوانست حدس بزند که در پسِ این سکوتِ مصلحتی، چه طوفانی در راه است و آیا فلاتوش در دامِ این آرامشِ ساختگی می‌افتد، یا نقشه‌ای بزرگ‌تر در سر دارد...

***

#سایه_یاغی #داستان_فانتزی #رمان_تخیلی #نویسندگی #داستان_سریالی #فانتزی_مرموز #آرادین_ها #خدیجه_مطوری #ادبیات_گمانه‌زن #راز_و_رمز #پارت_چهارم

وحشتفانتزیمرموزاکشن
۰
۰
m_61074116
m_61074116
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید