_عجب_

موسمی که خیال بگذرد از وادیِ چشم‌ها، به حیات باز می‌گردد دردِ خفته‌،
بی‌درنگ و بدون آنکه هیچ بپرسد آیا انسان هنوز تمایل به کشیدن چنین مشقتی دارد؟
عارف چو عرف را شناسد عارف است، نه‌آنکه از غریبا ایستد و نِی نوازد که ما مجنون‌ و خداشناسِ بالارفته‌ایم.
بودن، گام نهادن و پیکار است، و رویا تنها قسمتی از ماست‌. ما هیچگاه کاملاً منطبق برویاها نیستیم، چرا که اگر بودیم، رویا نبود.
مصیبت نبوّت عدل را به‌پشت بر خاک کوبید، و غرشی چون طوفانِ بی‌حیا سر داد که رنجِ من با دیگری یکی نیست. یکی‌ها هیچگاه یکی نیستند. مانند یکی که باز آمد و یکی که برای همیشه رفت.
به هیچ باز میگردم، سرزمین جاویدِ بدون سایه.
به‌راستی اگر یک تن، یا یک وطن تمام عمرش را غرق در خون باشد، هنگامی که از کنارش رد می‌شوی، رایحه‌ی مرگ را استشمام خواهی کرد؟ نخواهی کرد.
خودش هم دیگر سوزش زخم‌هایش احساس نمیکند.