سیصد و شصت و یک قدم به عقب و به نقطه صفر برمیگردم.
نه گام دیگر که بردارم از صفر هم عبور خواهم کرد، احتمالا در یک روز مرطوب بهاری وقتی که از زندگی اشباع شده ام.
من از ریاضیات بیزار بودم و حالا قرار است بین سه عدد بمیرم و گه‌گاهی زیر دو انگشت گرم و زنده، دق کنم ولی ترجیح میدهم بچه ها روی سینه ام جست خیز کنند و آن سکوت مرگبار در ازدحام خوشی هاشان محو شود.
از زمانی که به یاد نمی آورم، دندان هایم را در گلوی روزگار فشار میدهم و از زمانی که به یاد می آورم، با همان دهان خون آلود لب های معشوقم را مک میزنم. شب ها بغض میکنم و روزها آنقدر با ظرافت مربای آلبالو را به کره میمالم انگار که هرگز دستانم نمی لرزیدند.
به خودم دروغ میگویم تا خوشحال باشم و این خوشحالی دارد به زور از من کام می گیرد. کامم تلخ شده است و هربار که به زیستنم فکر میکنم، لب هایم را میجوم و بی اختیار شکوفه میزنم.
شنبه از بالای م به زمین افتادم، دوشنبه روی ر بستری شدم و بعد از جمعه وقتی که به بخش گ منتقل میشوم، خدا از رگ گردنم برمیخیزد تا عشق، هدر نرود.
این خاطرات پاره پاره برای او هم خواندن ندارد. بعدا برای اموات میخوانم.
دو پنجشنبه هنوز دارم.
