_عجب_

هرکسی دشواری نامنتهی خودش را به‌دوش میکشد، بارِ سنگین ملامتِ نامفهومش را.
هر انسان یک رنج، و هر یک رنج، هزاران تکرار شگرف در خود نهان دارد.
انسان اندک است و عمق غم‌هایش بسیار.
هر چهره‌ی عبوس یک داستان ملال‌آور در پِی خود بر زمین میکشاند که اگر با ساده‌ترین و مفهومی‌ترین جزئیاتِ واژه‌ای برایت شرح دهد، همچنان در فهمش ناتوان خواهی ماند. تازه اگر بتواند زبان وامانده‌اش را بین لب‌های خونی‌ِ خشکیده‌اش بچرخاند و برسد به تشریحِ تکه‌ای اندک از مصائبی که جزئی از خاطرات ملموسش می‌باشند؛ تقریباً دربرگیرنده‌ی تمامی تاریخ زندگی‌ِ نکبت‌بارش.
شهر ما غمگین است. شهر شماهم؟ شرط می‌بندم دستِ کم، خیلی کم، چند نفری مابین شماهم هست که خلأیی کلان‌تر از پیکر خود، درون خویش گنجانده اند. دست کم تو را که خوب میشناسم.
یقیناً از میان اینهمه رنجیدگانِ تار ضمیر، هرکسی قادر به مکاشفه و فهم این مخمصه‌های جلا دهنده نخواهد بود.
هیچکسی مرا حتی به‌ خوبی‌ای که می‌باید، نخوانده‌. همین چند جمله‌ی بی‌سر و تهی هم که از تلنباره‌ی فریادهای درون دانه‌ی اندیشه‌ی تاریکم به بیرون میفرستم بیشتر بلاتکلیفتان میکنند. خودم‌ هم بلاتکلیفم. زندگی‌‌ام را به‌لای تک لیفِ حقیقت گذاشتم تا با تواضع بسیار، شاهد زوال چرک‌های بشری بر تن و روحش باشم.
تنِ من، تنِ رنجیده‌ام.