_عجب_

بخوان مرا، که شعرِ غم عبادت است.
بخوان و رخصت ده، تا که پهن شوم در کرانِ نورهای خاموش.
آزادی ببخش وادیِ یادهای بسته را و بر فروغِ بی‌نشانِ حُسن آگاهی یاب؛
که شب، تازشی بزرگ است بر پیکره‌ی روحِ عشاقِ اصیل، و تورا می‌رنجاند دوست‌داشتنی که یک‌شب عامل حس خوبِ بی‌پروایی‌ات بود.
تو بسیار خواهی رنجید، از وجود بی‌رحمِ یک عاطفه.
گفتا که بوسه‌ها مرهم جراحت‌اند، لیک این مثال‌ِنقص کمی غلط‌انداز است؛ که بوسه‌ها خودِ شکاف‌های ملال‌انگیز اند. زخم‌های خوش شمیم، یادگار تو، و لب‌های تو.
راستی گاهی به کاشانه‌ام بیا، گذر کن از گذرگاه آشنای همنشینی‌ام.
چای خوب است، چای گرم؛ مانند نگاهت، دست‌هایت، و تنی که هرگز در آغوش نکشیدم.
تو می‌آیی، کتری را میگذارم و به تو میگویم منتظر بمانی،
کتری جوش نمی‌آید و تو عازم رفتنی،
دوباره ماندنت را اصرار میکنم، دوباره جوش نمی‌آید. کمی بی‌تابی میکنی، لب پنجره مینشانمت و تکرار میکنم کمی منتظر بمان.
هنوز می‌خواهی بروی؟ حالا دیگر برو، برای همیشه.
چه خوش خیال‌بودم که پنداشتم اجاقِ کور، ماندنت را جاودانگی می‌بخشد.
من در نبودت پوسیدم و کتری هرگز جوش نیامد.