عجب

از زندگی سخن باید گفت. از جوشش چشمه های امید.
از مرگ، سخن باید گفت؟ این سردی بی کلام و نومید.
مرگ هر چه خوش باشد اما، زندگی، این طلوع جاودانه ی خورشید، خوش تر جلوه میکند.
مرگ هر چه خوش باشد اما، زندگی، عطر یاس، بوی خاک، طراوت باران و رقص شن ها درون شن زار، خوش تر جلوه میکند.
از زندگی سخن باید گفت. از نوای آبشار، از سبزی جنگل، از زردی کویر.از سرمای برف و ، گرمای آتش. از طراوت گل ها و سکوت ریگ ها. از زندگی سخن باید گفت.
زندگی کردن اما تنها، بودن و نفس کشیدن و روزی را در پس روز دگر گذراندن نیست.
برای زندگی کردن، می بایست که زنده بود.زنده به عشق، زنده به غم.زنده به شیرین ترین و شکننده ترین و کوچک ترینِ احساسات.
و برای زنده بودن، میبایست که زندگی کرد. می بایست که دل در گروی طلوع صلح آمیز خورشید داشت. می بایست که لبخند در گروی شکفتن اولین غنچه ی صورتی درخت بادام داشت. می بایست که....
زنده اگر باشی، دنیا در آغوشت میگیرد.باد را میان گیسوانت روان کرده، روحت را نوازش میکند‌. تورا به میان گندمزاری زرد می کشاند تا برقصی و رقص لطیف خوشه های طلایی قد کشیده را به تماشا نشینی.
زنده اگر باشی، دنیا، نسیم را روانه ی دشت میکند تا بوسه بر گونه ات زند و لبخند را بر لبانت جاری کند. موج به دریا میریزد تا موسیقی روح نوازش را به رخت کشد و بر تن سیاه شب، سبد سبد ستاره می افشاند تا تاریکی، لحظه ای غم آلودت نکند.

از زندگی سخن باید گفت.
از جوشش پر خروش چشمه ها.
از زلالی رود ها.
از پرواز دسته دسته ی قاصدک ها.

از مرگ چه جانا؟
از مرگ سخن باید گفت؟
از مرگ سخن باید گفت؟

مرگ اما سر انجام سرآغاز هاست.
مرگ اما نقطه ای دور است که نزدیکترین به ماست.
مرگ اما جلوه ای از زندگی ست که نزدیکترین به همه ی چیزهاست.
مرگ این نقطه ی مرموز و سیاه.
مرگ را نمیشود گفت. مرگ را نمیتوان بیان کرد. مرگ را نمیشود در کلام جاری کرد.
گویی این نقطه ی پایان را فقط میتوان حس کرد. عمق تاریک و بی پایانش را تنها میتوان در قلب یافت ، نه در قلم. آرامش خوفناکش را تنها میتوان در بند بند وجود یافت، نه در قلم. سیاهی بی مثالش را تنها میتوان در دل یافت، نه در قلم. مرگ را تنها میتوان حس کرد. چیزی ست که رگ و پی را می‌تراشد و دل را ذره ذره آب می‌کند. به مانند دردیست که به هنگام بیان، به ناگاه رنگ می بازد.مرگ را در قلم نمیتوان یافت.
ای مرگ؛
تو اما دمی از ما بگذر. به جاری بودن در وجودمان قانع باش و گله مکن از راه نیافتن بر سپیدی کاغذ. تو اما دمی آسوده بگذارمان.تو اما دمی، آسوده بگذارمان.
بگذار تا چشمانمان رنگ های زندگی را ببیند و از بر شود.
بگذار تا دمی روزهای خوب از راه برسند و لبخند فراموشمان نشود.
بگذار صدای آب های روان را انقدر بشنویم تا هرگز از یادمان نرود.
و آنگاه که تمام را دیدیم و شنیدیم و احساس کردیم، کشتی ات را به سویمان روان کن تا سوار شویم. تا قدم بر عرشه نهاده، چشم بر افق دوخته و دل از تار و پود دنیا برکنیم و به سوی ساحل آرامشت حرکت کنیم. باشد که آنجا، کلام ها را در وصفت به کار گیریم.
و آیا مرگ سر انجام سر آغاز هاست؟