در این نوشتار به بررسی «متاپوئتری،(متاشعر یا فراشعر اولترامدرن و پست مدرن)» و مقالات مرتبط با این مقوله خواهیم پرداخت. در تعریف متاپوئتری،(متاشعر یا فراشعر اولترامدرن و پست مدرن)» باید بگویم رادیکال ترین استایل در شعر دهه ی هفتاد ست که برای نخستین بار در تاریخ ادبیات جهان توسط آرش آذرپیک شاعر و نظریه پرداز ایرانی تئوریزه شد شعری که به جای بیانیت و زبانیت به شدت ماهیت شعر را موضوع خود قرار میدهد. یعنی شعری درباره خود شعر و فرآیند شعر گفتن،با هدف افشای ساختگی بودن جهان شعر و نقش شاعر در زبان برای خوانندگان احتمالی.
.......................
عنوان مقاله :فراشعر پستمدرن در شعر دههی هفتاد
نویسندگان:آرش آذرپیک؛ نیلوفر مسیح
چکیده :
فراشعر پستمدرن مشرقی ژانریست که برای اولین بار در ایران با کتاب جنس سوم (1384) مقولهبندی و تئورایز شد. نمونههایی ارائه شده اغلب دارای ویژگیهای پستمدرنیستی مانند؛ پلیفونی، بازیزبانی، آغازهای ناگهانی و پایانهای باز، بازی با دستورزبان در زاویهی عمودنگرانه یعنی حرکتی فرارونده برای گذر از هر گونه سیستممحوری در شعر است. فراشعر پستمدرن با الهام از چگونگی نگارش فراداستان پستمدرن که مرز بین داستان و تحلیل داستان (نقد) را برداشته بود با تعمیم این فضا به هنر شعر، توسط آرش آذرپیک در کارگاههای شعر کرمانشاه ارائه شد در این شیوه چگونگی سرایش شعر و به کارگیری امکانات و تکنیکهای شعری برای خوانشگر فاش میشود. که بر اساس فاصلهگذاری برشتی، خودآگاهانه سرایش شعر به گونهای اتفاق میافتد که مخاطب در چگونگی آفرینش آن مشارکت یافته و از چند و چون آن آگاه میشود. این نوشتار به روش تحقیقی درصدد است تا تعریفی از فراشعر پستمدرن ارائه دهد و به معرفی فراشعر پستمدرن مشرقی بپردازد. در این راستا مشخص شد که در ایران تا پیش از مکتب اصالت کلمه تعریف مشخصی از فراشعر پستمدرن و ویژگیهای آن ارائه نشده، از این رو ترجمهی چندین مقاله در مورد فراشعر و ارائهی قسمتهایی از آن در این نوشتار راهگشا بوده است.
کلمات کلیدی: فراشعر پستمدرن، شعر دههی
هفتاد، پدیدارشناسی انضمامی، ارش اذرپیک