قاصد مرگ

باران صدایمان را درهم آمیخت
تو برای من و من برای تو
بوسه هایی از جنس عشق
خرج میکردیم
پیچش گیسوانم دستانت را
پر میکرد
عشق را فریاد میزدی و
لبخندم را به رخ ماه میکشیدم
مهتاب میتابید و سایه ی قلبت
قلبم را ز عشق لبریز و روحم را ز بیم آسوده می‌کرد
فاصله ی انگشتانم را انگشتانت پر کرد
و فاصله ی مرا از خودم
تو پر کردی
آمدی و گودی پیشانی ام
میزبان لبانت
و چشمانم میزبان چشمانت شد
چشمانم شرمنده به تصویر تو
می‌نگرند و می‌گریند و بانگ، فرو میخورند
که نکند دل بی قرارم
قرار را یادآور شود
قرار فراموش میشود جان دل؟
چشمانم که نه
جای خالی دستانت
چال کمر را سوگوار کرده
منتظرم بمان جان دل
شاید روزی قاصد مرگ
غبار گلویم را بگیرد و
این بار از شادی وصال
چشمانِ خسته ی فراق تو، دریا کند بهشتمان را