امروز یه آدم با حالی گفت ته داستان زندگی هممون اسپویل شده.
آخرش میمیریم.
میگفت تو این فاصله داستان خودت رو بنویس برای بقیه آدمها .
بنویس/بنویس/بنویس
من باید بنویسم ،
باید انجامش بدم ،
just do it
حالا از کجا باید شروع کنم ؟
داستان من چیه ؟
رسالت من کجاست ؟
من قراره چه تغییری توی جهان ایجاد کنم ؟
جهان من به چی احتیاج داره ؟
نقش من تو این سناریو عظیم چیه ؟
بازیگر اصلیم یا جز سیاه لشکرم ؟
اصلا من از خودم اختیار دارم یا محکوم به جبرم ؟
شرایط رو من میسازم یا من تابع شرایطم ؟
اصلا من کیم ؟
اشرف مخلوقات یا یه موجود معمولی مثل بقیه ؟
شوپنهاور چرا میگه زندگی سراسر رنجه ؟
ما اومدیم تو این دنیا که رنج بکشیم یا لذت ببریم ؟
سوال پشت سوال
و ذهن من در بی جواب ترین حالت ممکنش به سر میبره.
دکارت میگه : می اندیشم پس هستم.
من هم می اندیشم در پی جواب
ازت ممنونم آدم با حال که من رو به اندیشیدن دعوت کردی
۱۴۰۰/۸/۲۸ جمعه
پایان دوره پرسونال برندینگ
راستی اسم اون آدم با حال امیر غیاثی فر بود .