یادمه وقتی بچه بودم شبهایی که فردا صبحش قرار بود بریم مسافرت رو خیلی دوست داشتم.اصلا اون شبه به بوی خاصی داشت. سفربرام جذاب بود و خاص . جاده ، تابلو ، کوه ، پمپ بنزین ، دوغ آبعلی ، چای در حال حرکت ، بوی اون پشمی روی داشبورد و موزیک وموزیک و موزیک....
هایده و ابی و معین و قمیشی هر کدومشون یه رنگی به جاده میداد.
برای من خود جاده جذاب بود نه مقصد
دلم نمیخواست تموم بشه و موقع نزدیک شدن به مقصد تو فکر مسیر بعدی بودم
برای من جاده همیشه طعم زندگی رو میداده
رفتن و رفتن و رفتن و ادامه ....
الان توی ۳۶ سالگی به خودم میگم چرا اینقدر کم سفر کردم
منی که این همه شوق داشتم برای سفر چرا یکجا نشینی رو انتخاب کردم
باید برم . باید برم و برسم به مقصدهای بی انتها
لابد مسیر زندگیم از بین این سفرها شکل میگیره
به قول مسعود فردمنش :
باید پارو نزد وا داد باید دل رو به دریا داد
خودش میبردت هرجا دلش خواست
به هرجا برد بدون ساحل همونجاست
و این روزها جاده اسم منو فریاد میزنه و میگه علی بیا و من به جاده ها ایمان دارم.....
