ویرگول
ورودثبت نام
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

هنر جنگ،دانشگاه سوهانک

دفاع مقدس

نقد و تحلیل فیلم

وداع،شیار۱۴۳

-این نقد و تحلیل کاملا شخصی‌ست و به سلیقه‌ی هیچ مخاطبی و توانایی‌وسواد هنریِ کارگردان و عوامل فیلم توهینی نمی‌باشد،صرفا نظر شخصی بنده می‌باشد.

به نظر می‌رسد که فیلمنامه اساسا یک فیلم کوتاه است که بسط داده شده و به فیلم بلند تبدیل شده با همان داستان کوتاه! جز آنچه که وجود دارد،فیلم دیگر چیزی برای گفتن ندارد!

درست است که همه‌چیز در این فیلم به اندازه بوده‌ست و به نحوی از ملودرامِ هندی دور شده‌ست اما چیزی که مشکل اساسی فیلم‌نامه‌ست ،شخصیت‌پردازی بسیار ضعیف شخصیت‌های فیلم خصوصا الفت(مریلا زارعی) و پسرش(سامان صفاری) است.

درواقع این فیلم در قالب یک فیلم کوتاه میتوانست بسیار موثرتر باشد،چرا که «جوهر فیلم بلند،شخصیت است.»

بله بازی خانم زارعی نسبتا خوب است،چیزی که اینجا مطرح است بازی بازیگر نیست،شخصیت پردازی بسیار کم و ضعیف است.

چرا که الفت به من حس مادر شهید بودن را نمیداد،مادری که پسرش به جنگ رفته و چندین سال است که بازنگشته و خبری از او نیست!

خوب است که بخش ملودرام فیلم کمرنگ است و انتظار شیون و گریه و زاری از مخاطب ندارد اما به نظرم باید به نقش مادر(الفت) بیشترپرداخته میشد تا باورپذیر تر باشد.شخصیت اصلی داستان است اما بسیار ضعیف.

او به جای مادر شهید بودن بیشتر شبیه خواهر شهید است!یا از بستگانی نزدیک ولی مادر نه!حس مادری به من و فکر میکنم به مخاطبان دیگر نیز نمیدهد!رابطه‌ای بین مادر و فرزند وجود ندارد انگار!

از طرفی شخصیت پسر که اصلا نیست!

درست است که شخصیت اصلی داستان الفت است اما چند درصد قابل توجهی از شخصیت پسر،شخصیت مادر را میسازد!

پسر کی به جبهه میرود؟چرا به جبهه میرود؟

درست است که خانم آبیار قصد تمرکز روی پسر را نداشته‌ست اما برای درک بهتر مادر و القا شدن آن احساس به مخاطب لازم بود که کمی بیشتر این ارتباط به تصویر کشیده شود.

من با شخصیت‌ها،با مادر فراق‌کشیده و رنج‌کشیده،با پسر غریبانه شهید شده احساس نزدیکی نمیکنم چرا که شخصیت‌پردازی آنهاآنقدر کم بوده‌ست که کمکی به منِ مخاطب نمی‌رساند.

داستان کوتاهفیلممادر
۰
۱
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید