ویرگول
ورودثبت نام
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

هنر جنگ،دانشگاه سوهانک

دفاع مقدس

نقد و تحلیل فیلم

حمله‌های شیمیایی،درخت گردو

-این نقد و تحلیل کاملا شخصی‌ست و به سلیقه‌ی هیچ مخاطبی و توانایی‌وسواد هنریِ کارگردان و عوامل فیلم توهینی نمی‌باشد،صرفا نظر شخصی بنده می‌باشد.

فیلم بر اساس یک داستان واقعی‌ست،اما اینکه بر مبنای یک داستان واقعی‌ست به این معنا نمی‌باشد که کاملا همه‌چیز در آن درست روایت شده باشد،چرا که معمولا جزئیات داستان‌های اتفاق افتاده در دسترس کارگردان نمی‌باشد و صرفا روایتی‌ست که بعد از گذر سال‌ها به دست رسیده‌ و معمولا مکتوب نبوده‌ست.

ظاهرا این فیلم ملودرامی به شدت هندی‌ست،بیش از حد بودن سکانس‌های دردناکِ گریه‌آور توازن راستیِ این فیلم را کمرنگ کرده است، و از مخاطب جز گریه و غمگُساری چیز دیگری نمیخواهد، و درد و رنج اتفاق افتاده را در حلقوم مخاطب فرو می‌کند،و نوعی شکنجه احساسی مخاطب است،از این باب این فیلم،فیلمی انسانی نمی‌باشد.

چیزی که برایم از همه مهم‌تر است؛این است که چرا این فیلم هدفی ندارد؟!

هدف این فیلم بایستی محکم کردن روحیه مخاطبی می‌بود دربرابر این ظلم‌ها،اما جز اشک و آه چیز دیگری وجود ندارد!.

اگر یک فیلم تاریخی ساخته می‌شود،باید بدرد امروز بخورد!

اگر بپرسیم علت اینکه آقای مهدویان این فیلم را ساخته‌ست چیست،بی جواب می‌مانیم یا از نوع اهمیت دادن به فیلم همدلی نکردن باقربانیان میتوان حدس زد که کارگردان به صورت ملودرام بسیار ضعیف و اشک مخاطب و یک داستان تلخ جایزه میخواهد.

در سکانسی که نام دختر را ژیان(به معنای زندگی در گویش کردی) می‌گذارند،شعاری غلط به مخاطب می‌رساند و مفهوم از خاص به عام بودن در سینما از بین می‌رود.چراکه پیامی شعارگونه به مخاطب القا میکند.

بازی آقای پیمان معادی(بازیگری توانمند در سینمای ایران)

در این فیلم بسیار ضعیف است،گویی که نتوانسته با نقش خود،با قادر(نام شخصیت در فیلم) ارتباط بگیرد و این غم هولناک را نه که بیشتر بلکه درست‌تر به تصویر بکشد.

شخصیتی بسیار منفعل و بی‌حس.

معمولا با یادآوری خاطرات و ارتباط مادر با فرزندانش باز هم از مخاطب گریه می‌خواهد،البته درست است در ژانر ملودرام هدف فیلم گرفتن گریه و احساس غم از مخاطب است اما بزرگترین ایراد فیلم‌نامه نیز همین است!!!

در دادگاهِ سکانس پایانیِ فیلم،مخاطب نمیداند متهم کیست! حرفی از متهم زده نمیشود،بزرگترین سوال مخاطب نیز در همین است که چه کسی یا چه‌کسانی متهم و مقصرند؟ اگر محدودیت در صراحت سخن وجود دارد،پس اصلا چنین فیلمی نسازید!چرا که هدفی ندارد!

از طرفی این فیلم باعث آگاهی‌سازی مردم از وضع مردم در آن دوره‌ست اما این برای یک فیلم و فیلم‌ساز کافی نیست.

شاید به نظر برسد با وجود دادگاه و دادخواهی قادر(پیمان معادی)در انتهای فیلم،این حس به منِ مخاطب القا شود که خوب،خداراشکر،این ظلم بی‌جواب نمانده،و کمی مخاطب آرام شود!اما آنقدر توجه و تمرکز روی این سکانس و این موضوعِ مهم کم است که مخاطب به نتیجه درستی نمی‌رسد.

سینمای ایرانمعنای زندگیفیلم
۰
۱
آتنا غضنفرپور
آتنا غضنفرپور
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید