ویرگول
ورودثبت نام
حاء. سین
حاء. سینمن که عاشق نیستم، وقتی که حالم زار نیست ...
حاء. سین
حاء. سین
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

وقتی امور انسانی، حیوانی می شوند.

«مرز» چیز بسیار مهمی است. مرز ها «این» را از «آن» متمایز می کنند. متمایز کردن، شاه کلید شناختن و به تبع آن معرفت است. شکل گیری علم از طریق مرزبندی ها رخ داده است. اصلا تعریف کردن یعنی چارچوب (=مرز). نامیدن چیز ها همان مرز است. استفاده از چیز ها، شناختن آن ها، طبقه بندی آن ها و در یک کلام، «بودن» در گرو مرز است. در جریان های موسوم به پساساختارگرا و بعضاً پست مدرن به این مفهوم حمله شده است. تیغ تیز ایده «رهایی» مدرنیته اکنون «مرز» را نشانه می گیرد. مرز ها را در می نوردد، غافل از آن که مرز برای بودن «مقدس» است. آن ها با درواقع «بودن» را هدف گرفته اند.

امروزه دیگر «مرز» بی آبرو شده است و از همه بدتر ساحت انسان خدشه دار. شاید در چند سال اخیر این را دور و برمان بیشتر حس کنیم؛ در پدیده ای به نام حیوان خانگی (پِت). «کسی» که اهلِ خانه است. فرزند! خانه حساب می شود. برایش لباس می خریم، غذایش برای مان مهم است. از مریضی اش نگران می شویم و او را به دکتر! می بریم. با او صحب می کنیم و همدم ما می شود. کار در همین جا ختم نمی شود. Meme هایی را در شبکه های اجتماعی می بینیم که حیات انسانی را با چهره سگ ها و گربه ها برایمان شرح می دهد. طنز ، یکی از عالی ترین قالب های توضیح زندگی انسانی، هیئتی حیوانی به خود می گیرد. شباهت ظاهری (و نه صورت (فرم)) چهره سگ و انسان را تفسیر انسانی می کنیم. آن را با عناوین «عصبی» «خسیس» «متعجب» «لوس» و قس علی هذا می خوانیم. مرز میان جهان حیوانات و انسان ها برداشته شده است. جهان حیوانات را در/با ادبیات انسانی می فهمیم و جهان خود را به آن ها نزدیک می کنیم. (ر.ک به فیلمهایی که انسان ها با حیوانات بازی می کنند. مخصوصا کودکان!!!!) «خانه» ای برای سگ‎‎مان در منزل درست می کنیم. او را برای قدم زدن و «تفریح» به بیرون می بریم. او هم با ما «قدم می زند» «بستنی می خورد» و «فیلم می بیند». او دیگر یک «حیوان» خانگی نیست. او انسان شده است. او دیگر «سگ» نیست. نمی تواند «آزادانه» سگ باشد. اجازه ندارد اوقاتی از شب را زوزه بکشد و واق واق کند. به او اجازه نمی دهند که در خاک و خول ها بازی کند چرا که حمام هفتگی دارد، آرایشگاه مخصوص خود را دارد و حتی مسواک می زند! خبری از شکار کردن نیست.

داعیه داران «آزادی» سعی در اصالت بخشیدن به چیزها و چیز بودگی شان داشتند، اما آب رفته دیگر به جوی باز نخواهد گشت. سگ دیگر هیچ گاه «سگ» نخواهد شد. انسان دیگر هیچ گاه «انسان» نخواهد بود. او را از دریچه افق خودمان می فهمیم/ می سازیم و خودمان را از دریچه افق دیگری. هیچ کس دیگر خودش نیست... چرا که دیگر «مرز»ی نیست.

فلسفهمدرنحیواناتانسان
۲
۰
حاء. سین
حاء. سین
من که عاشق نیستم، وقتی که حالم زار نیست ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید