ویرگول
ورودثبت نام
حاء. سین
حاء. سینمن که عاشق نیستم، وقتی که حالم زار نیست ...
حاء. سین
حاء. سین
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

باهار من، زندگیِ من

سه سالی در خوابگاه و دور از شهر، یعنی شیراز، گذراندیم. مسافت طولانی، حوصله و وقت ما اندک و تعداد سفرها و رفت و آمدها از آن هم کمتر بود. از آدم در ظاهر و به ظاهر غیر احساسی همچون من بعید است که به جزئیات تفاوت ‎‎ها توجه کند. اما آن لحظه همه چیز و واقعاً همه چیز دگرگون شد.

درحال گپ زدن بودیم. به سمت غذاخوری می رفتیم. همه چیز معمولی بود. چند قدمی بیشتر وارد غذاخوری دانشگاه نشده بودیم که ناخودآگاه ایستادم و لبخند زدم.

- چی شد؟

با عجله پله ها را می دوم تا مطمئن شوم. درست حدس زده بودم!

+ نارنج!

کمتر چیزی در دنیا وجود دارد که من را بر سر ذوق بیاورد. بوی نارنج را که شنیدم «شیراز» در من شعله کشید. بوی خانه. عطر بهار. طعم آش سبزی. بچگی ها و خانه عمو. همه خاطرات به طرفة العینی حاضر شدند و رفتند. احساس از خود بی خود شدگی داشتم. میخواستم فریاد بزنم. شادِ شاد! من در مستی و دیگران نگران. «چِش شده؟» «یه نارنجه دیگه!» «حالا چرا خوشحالی؟» در آن لحظه فهمیدم که من یک «شیرازی» هستم.

نارنجِ من را فقط یک شیرازی می فهمد. نارنج یکی از مرکبات نیست که حاوی ویتامین فلان و بهمان باشد و صفرا بُر! آن را در شیراز میوه زندگی می خوانند چرا که دو چیز همیشه همراه یک شیرازی است: اولی خدا و دومی نارنج.

در بهار عطر زندگی است. صبح ها اولین چیزی که حس می کنی بوی باهار نارنج حیاط خودمان، همسایه و کوچه خیابان ها است و شب ها همان رایحه همراه تو در رخت خواب است. در تابستان دیگر بهار نیست! اما نارنج همچنان زندگی بخش حیات(حیاط) خانه ها است. نارنج های کوچکی که از درختان افتاده تبدیل به نارنجک هایی برای بازی بچه ها می شود و عرق بهار نارنجی که مادر درست می کند، خستگی پدر را از تنش بیرون می کند و کام میهمانان را شیرین. در برگریزان پائیز و همراه با شروع سرما، آش سبزی گرم صبحگاهی را طعم نارنج هایی که چیده ای خوشمزه تر می کنند. در پاییز همه چیز طعم نارنج می دهد. زمستان که از راه می رسد، چایی عصرانه معطر به بهار نارنج خشک شده گرما بخش است. سبزی درخت نارنج به حیات (حیاط) خشکیده و بی روح جان می دهد ونزدیکی های بهار، نوید تازگی و نو شدن.

من می گویم نه سالاد شیرازی و نه کلم پولو ها را شیرازی بدانید، چرا که آن ها مختص یک شیرازی نیستند. اصلا مهم نیست که یک چیز را چه کسی درست کرده؛ این که چه کسی با آن زندگی می کند مهم است. از این پس شیرازی ها را نه با یوخه و شیرینی ها، نه با گلاب و عرقیجات و حتی نه با حافظیه و تاریخش بلکه یک شیرازی را در نارنج او جستجو کنید.


پ.ن 1: تا آن سال هیچ وقت در رستوران دانشگاه نارنج به همراه غذا داده نمی شد.

پ.ن2: باهار = شکوفه درخت نارنج (که به گویش شیرازی بدین شکل تلفظ می شود.)

شیرازادبیاتدلنوشته
۰
۰
حاء. سین
حاء. سین
من که عاشق نیستم، وقتی که حالم زار نیست ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید