صبح روزجمعه. مامان و بابا رفته بودند مسافرت و من و سارا تنها در خانه. برای شنبه اش امتحان داشتم و مجبورا ساعت 6 صبح کوک کرده بودم که بیدار شوم. فکرکنم کمی هم زودتر بیدار شدم و برای اینکه خواب از سرم بپرد داشتم کانال خبرها را چک میکردم.یک خبر کوتاه زده بود: شهادت قاسم سلیمانی.
من قاسم سلیمانی را نمیشناختم. مطمئن هستم که نمیشناختم. شاید یک بار فیلمش را در اخبار دیده بودم، ولی ابدا از او شناختی نداشتم.حتی به چهره هم... با این حال دستپاچه شدم. شبکه خبر را روشن کردم که صحت خبر را ببینم و آنجا هم تنها یک خبر کوتاه بود: شهادت حاج قاسم سلیمانی! بدون هیچ حاشیه ای.
من! همانجا شروع میکنم به گریه کردن. به تصویر تلویزون زل میزنم و گریه میکنم. خبر را میخوانم و گریه میکنم. و حتی یک بار هم از خودم نمیپرسم که چرا اینطور گریه میکنی؟ چراکه در وجود من کاملا تفهیم شده است. این منِ من نیست گریه میکند؛ وجودی است که احساس غربت میکند. وجودی که عزیزش را از دست داده است و حالا برای او داغدار است.
کم کم تلوزیون هم بروز میشود. ساعتش را مینوسد. نحوه ی شهادت را. عکس ها و فیلم های گذشته... اما این زرق و برق های رسانه ای چیزی را عوض نمیکند.من پیش از اینها مجنون شده بودم. بحث تحریکات رسانه و این حرف های دوزاری نیست. حرف اعتقاد است. حرف عشق.
من ایمان آورده ام که آدم های خوب را لازم نیست بشناسی.آدم های خوب در قلب انسان ظاهر میشوند. انس میگیردند. زندگی میکنند. که اگر اینطور نبود، چرا باید برای غریبه ای که حتی قیافه اش را هم نمیشناسم اینطور آشفته شوم؟ چرا باید تمام آن یک هفته ای که تنها بودم را بگریم و قلب من، قلبی که تنها خود، میدانم که چقدر سنگ است، اینطور عاشقانه کسی را دوست بدارد؟
من ایمان آورده که جنس برخی دوست داشتن ها فرق میکند. برخی عشق ها را خدا به زمین میفرستد...