امروز، یعنی پنجشنبه 25 فروردین روزنامه پیشنهاد شرکت در کارگاه خبرنگاری را داده بود. من هم با هزار بالا و پاینی که پیش آمد، دستآخر با وساطت آقای آوینی جواز حضور پیدا کردم.
جلسه که شروع شد، کامران نجفزادهای وارد شد که دست کم به اعتقاد من و بغل دستیهایم با نجفزادهی تلویزیون بسیار فرق میکرد. نمیدانم آمریکا پیرش کرده بود یا فراق آمریکا! بگذریم صدای نجفزاده واقعا زیبا بود.
جلسه شروع میشود و اصول خبر و خبرنگاری و غیره بیان میشود. حرفهایی که اگر اهل خبر و رسانه و تصویر غیره نباشی، آنچنان برایت جذاب نیست. اما جدای از این حرفها، نجف زاده ای که از فاصلهی سهمتری دیده میشود، واقعا شخصیتی است باهوش. بیش از آنچه که بتوان بیانش کرد. در طول این چهارساعت، حتی یک سوال بو دار را هم جواب نمیدهد. درعوض جوری تابت میدهد که حتی نفهمی برعکس شده ای. او انسانی است بسیار با سیاست، زیرک و کیاس. اصلا با همین دستفرمان است که سالهاست در فضای رسانه تاب آورده است. آن هم رسانهی رسمی.
جدای از ذکاوتش بسیار هم متواضع است. این را پنجبار نوشتم چراکه پنج بار فروتنی اش اثبات شد.افزون بر اینکه باد ادب و صبور هم هست. سبک قالب شخصیتش هم بنظر میرسید pباشد. نامنظم.
درکنار این صفات اخلاقی، او بیش از هرچیز یک نویسنده است. نجفزاده نویسنده ایست که وقتی داستانهای فوقالعاده اش را با صدای خودش اجرا میکند، با خودت میگویی در خبرنگاری حیف شده است! خصوصا که بسیار اهل کتاب و فیلم و مطالعه است. حرف بی حساب نمیزند. او متفکری است که علمش را در حرفهاش به نمایش میگذارد و همین است که او را آدمِ حسابی کرده است.