هرچقدر هم سرشلوغ باشی، بازهم اگر تنها باشی، ناگهان در گوشهای، آرام به فکر فرو میروی.
نه آقدر عمیق، ولی بالاخره سنجاق قفلی مغزت به یک جایی گیر می افتد و ناگهان دچار بهت میشوی.
مثلا از خودت میپرسی آنها که دیگر در میان ما نیستند کجا رفتهاند؟ از آنجایی که هستند ما را چطور میبینند؟ ما از آنجا چطور بنظر میرسیم؟
من وقتهایی که به مسافرت میروم و برای چند روزی از زندگی فاصله میگیرم، خصصوا اگر سفر زیارتی باشد که بخواهم از امام، حاجت یک و دو و سه بگیرم، انگار ناگهان خودم را از آن بالا میبینم، مثلا میگویم آخر این دیگر چه حاجتی است، اینکه اصلا مهم نیست! تعجب میکنم! از خودم می پرسم چطور چنین دغدغه کم ارزشی داری یا مثلا فلان مسئله چقدر بی اهمیت بود ولی سه روز پیش اینطور داشتم برایش اشک میریختم.
بعضی وقت ها هم از پنجره سالن که رو به حیات است، موقع پارک کردن ماشین نگاهم به داخل خانه می افتد. راستش یک لحظه احساس میکنم انیمیشن آدم کوچولوها است. یک سری مکعب مستطیل هایی که درونش وسیله گذاشتهام، چوب های ایستادهای که رویش مینشینیم و فضایی که از نمای پنجره چقدر کوچک است. این کوچکی را یکبار هم وقتی فرشهای صحن امامرضا را شمردم، فهمیدم و یکبار دیگر وقتی از بالای تپهای به ماشین پارک شدهمان که همچون نقطهای بنظر میرسید، نگاه کردم و ناخودآگاه مقایسهای کردم میان ابعاد پارکینگمان که وقتی ماشین را پارک میکنیم، به سختی از کنارش میتوانیم رد شویم.
من حتی همین حالا که مشغول نوشتنم، از مصداقهای ذهنیام خجالت میکشم و تعجب میکنم! من چقدر به این لباس های تنم چسبیدهام! چقدر دوستشان دارم! همین کتابی که دو ساعت است، متوجه شده ام نیست؛ چقدر دلم را چرکین کرده...
خدایای من این همه وابستگی برای چه؟ من که راهی برای جدا شدن از آنها ندارم ولی احتمالا آنهایی هم که از بالا نگاهم میکنند، زیاد به اوضاعم میخندند.