ویرگول
ورودثبت نام
روزنه
روزنه
روزنه
روزنه
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

روزنامه ی من

مادر من عاشق روزنامه بود. این بودی که میگویم به اوایل کودکی ام برمیگردد. آن زمان هروقت دلخوری میان مامان و بابا پیش می آمد، منت کشی غیر مستقیم بابا خرید روزنامه بود و قضیه فیصله پیدا میکرد.

حالا از آن روزها دست کم 15 سال میگذرد.از زمان انتخاب رشته ی دبیرستان و دانشگاه من هم میگذرد. من برخلاف میل قلبی ام ارتباطات را کنار میگذرام. کنار گذاشتن ارتباط برای منی که میان 100 راهی گیر کرده ام و به هیچ رشته ای هم علاقه ی خاصی ندارم، یک جور فرود آمدن درگردابی است که چندسالی از عمرم را به بیراهه میکشد.

به هرحال ارتباطی نمیشوم. اما آرزوی ارتباطات که مانده است. آرزوی ارتباطات که خدای بالای سرم هم خبر دارد. خدایی که یک روز دست به کار میشود و از میان آسمان و زمین معجزه هایش را رو میکند. گرد گردون را میچرخاند تا در کمترین زمان ممکن اسم من وارد روزنامه بشود. اسم من وارد روزنامه بشود و پس از مدتی عنوان خبرنگار را کنار بگذارم و نویسنده بشوم.

من حالا نویسنده ای شده ام در روزنامه ای که خیلی ها میگوند اصلا شاید چاپ نشود. یا به قول فلان استاد اصلا چاپ هم بشود مگر کسی دیگر روزنامه میخواند؟ دلت را به چه چیزش خوش کرده ای که اینطور مینویسی و به خودت هم افتخار میکنی؟ سر خودت را کلاه گذاشته ای؟ اما من به آرزویی رسیده ام که میدانم دست خدا من را به آن رسانده است. برای منی که عمری عنوان نویسنده و روزنامه‌نگار آرزویی با فرسنگ ها فاصله بوده ، حالا راهی برای نوشتن یعنی نشستن بر تکه های ابر و پرواز در دل مه های آسمان.

برای منی که به آرزوی خودم رسیده ام، زیباترین دعا این است که کاش هرکس به آنچه میخواهد برسد. رسیدن مفهومی است بیان نشدنی.


نویسندگیروزنامهزندگیآرزوخدا
۹
۱
روزنه
روزنه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید