ویرگول
ورودثبت نام
روزنه
روزنه
روزنه
روزنه
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

بدرود «آقا مرتضی»

من آقا مرتضی را به نام «مرتضی» میشناختم. پیشوند و پسوند نداشت. در واقع از روز اولی که اکیپ شغلی همسرم با شرکت مرتضی شروع به کار کردند، اینطور صدایش میزد. میگفت اینجا، شرکت پسر لاریجانی است و به تبع در ذهن هردومان این بود که از قبل پسر لاریجانی بودن، نون زندگیمان در روغن است. بالاخره شرکت آقازاده آقای دکتر اینقدر کار دارد که شرکت های وابسته اش هم، منتفع بشوند.

تصویرپردازی از «مرتضی» بعد از جنگ 12 روزه، قوت بیشتری هم گرفت. همسرم میگفت مرتضی رفته توی سوراخ و دیگر آفتابی نمیشود. میگفت به جز مدیران اصلی، کسی ارتباطی با او ندارد و من در ذهنم آن بچه سوسولی را تصور میکردم که یک روز با اعتبار پدرش شرکتی را تاسیس کرده، پروژه های خوب دولتی را گرفته و حالا که احتمال ترور پدرش هست، فعلا قایم شده. مرتضی خیالات من شلوار تنگ میپوشید، تیشرت جذب، سبیل فرانسوی میگذاشت و با کلی ترس و لرز منتظر بود ببیند کی خطر رفع میشود که دوباره بیزینسش را سرپا کند.

در میانه جنگ رمضان، مرتضی همراه پدرش شهید شد. دنیای تخیلاتم فرو میریزد. آقا مرتضی به پهنای صورتش ریش داشت، کمی تپل، عینکی، شلوار پارچه‌ای و نگهبان پدر نه قایم شده در سوراخ...
آقا مرتضی آن پسر نخبه‌ دانشگاه شریفی بود که در حین دوران کارشناسی‌ارشدش تصمیم میگیرد یکی از مهم‌ترین نیازهای کشور در حوزه انرژی را برطرف کند و شرکت دانش‌بنیانش را تاسیس میکند.
اینجا در مراسم چهلم آقا مرتضی، بچه‌های شرکت ویژه‌نامه «بدرود» با او را میان جمعیت پخش میکنند. من یک گوشه نشسته‌ام، به پهنای صورت اشک میریزم. به همسرم میگویم ما که صدفرسخ از او دور بودیم، پس چرا اینطور میسوزیم؟ چرا به جای تخیلات، زودتر با آقا مرتضی واقعی آشنا نشدم؟

لاریجانیجنگشهیدشرکت
۴
۰
روزنه
روزنه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید