تربیت کودکان کار سختی نیست؛ فقط کافی است که ابتدا خودمان را در محک آزمایش قرار داده و از نلغزیدن به پرتگاههای انحرافی و کجرویهای اخلاقی اطمينان حاصل کنیم. امروزه اگر تمام الگوهای رفتاری مدیران، معلمین، والدین و به صورت کلی تمامی کارگزاران آموزشی دانشآموز، پیامبر رحمت و ائمه معصومین علیهمالسلام باشند قطعا رفتارهای کودکان امروز ما نیز مطلوبیت داشته و دیگر شاهد رفتارهای نابهنجار این بزرگان آینده خود نخواهیم بود. اگرچه علماء و دانشمندان کتابها و مقالات زیادی راجع به تربیت کودکان نوشتهاند که انصافا قابل تقدیر و ستایش است اما از طرفی نیز این نکته بر هیجکسی پوشیده نیست؛ کودکان از همان ابتداء در مراحل والای تربیتی قرار دارند زیرا که از دروغگویی، کلک زدن و هر صفات رذیله دیگر کاملا بدور هستند. اینجاست که کار مربی چندان سختی نیست اگرچه مهم و مسئولیتآفرین هست زیرا که ابعاد وجودی و فطری کودکان ناخودآگاه در مسیر تربیتی حرکت میکند و بیش ازهر عملی رفتارهای افراد را تقلید میکند. البته از این نکته نیز باید غفلت نکرد که اگر مربی به رفتارهای تربیتی خودش توجه نداشته باشد یقینا کار خطرناک و دشواری را برای خود و همه رقم زده و چه بسا کودکان را نیز از مسیر اصلی و اهداف تربیتی دور و دورتر کند. در بحث آموزش نیز مربی بایستی این نکته را حتما در نظر بگیرد که یادگیری در کودکی مانند نقش تصویر بر روی سنگ ماندگار است و ذهن کودک مانند زمینی است آماده بذر پاشیدن و حاصلخیز بودن، مهم است که مربی چه بذری بپاشد و چه محصولی برگیرد.