غرق در افکارم بودم، به امروز صبح فکر می کردم چند ساعت پیش که بنا به موقعیت شغلی خود همراه با همکارم به روستایی در دل جنگل های البرز پا نهادم که بوی طراوت و شادی، بوی زندگی در آن موج می زد.
بچگانش به دور از اداهای امروزی با چکمه های پلاستیکی، صورت های خاکی در کوچه ها سنگ بازی و گل بازی می کردند، تنورهای خالی که از آن حتی دودی بر نمیخواست چه برسد به بوی نان تازه ی محلی. پسر بچه ای را دیدم که دست در دست پدر به حمام میرود، شاید برایتان سوال پیش بیاید آری حمام! یک حمام قدیمی که شاید قدمت اش بیش از صد سال باشد ولی همچنان میتوانی صدای شر شر آب را از آن بشنوی و مردمی که داخل حمام با یکدیگر صحبت میکنند و هنوز حمام را با ذغال گرم نگه میدارند.
صدای دلنشین پرندگان که ملودی روح نوازی می شود برای هر جنبنده ای که آن را می شنود.
با خود فکر میکنم که ای کاش من یک مدیر بودم، یک شهردار، بخشدار، دهیار یا ... تا شاید میتوانستم برای حفظ این میراث به جا مانده از سال های دور کاری انجام دهم . میتوان روستا را تبدیل به دهکده ای توریستی کرد جایی که خانه های قدیمی آن با تغییر کوچک به خانه های بومگردی تبدیل شده و مامن امنی شده برای توریست هایی که از هیاهوی شهر فرار کرده و به دنبال جایی خلوت و به دور از دغدغه های شهری می گردند تا چند روزی را استراحت کنند، میتوان تنورها را راه انداخت تا بوی نان محلی در روستا بپیچد . میتوان صنایع دستی را رونق داد تا منبع درآمدی برای مردم روستا باشد. ولی ناگهان صدای همکارم مرا به خود می آورد و به یاد می آورم که من فقط یک شهروندم و فقط شاهد این حجم از مسافرانی که برای ما جز ترافیک و زباله چیزی به ارمغان نمی آورند با خود میگویم حیف از این همه زیبایی که ...