
یه روز که دلم گرفته بود و عصبی بودم از خانه زدم بیرون بوی نم خاک هوای ابری برگ زرد درخت ها عجیب حالمو تسکین میداد . اونقدر که دوست داشتم تمام روز تو خیابون قدم بزنم ؛
یکم جلوتر چشمم به پیرمردی خورد که داشت بادکنک میفروخت صدام زد و گفت : چطوری جوان
چشامو به چشاش دوختم گفتم : عمو حالم اصلأ خوب نیست دلم بدجور گرفته !
لبخند زد به طرف ماشین مدل بالایش رفت از داخلش یه دونه صندلی کوچک آرود ازم خواست که کنارش بشینم
برام خیلی عجیب بود انگار که هیچ نیازی نداشت که کنار خیابون بادکنک بفروشه ولی این کارو میکرد ؛ نگاه متعجبمو که دید شروع به حرف زدن کرد .
و گفت : منو و حاج خانم به واسطهای یه بادکنک با هم آشنا شدیم از وقتی حاج خانم از دنیا رفت تصمیم گرفتم بیام کنار خیابونای شهر به یاد حاج خانمم بادکنک بفروشم کسی چه میدونه شاید یه روز بادکنک های منم عاشق و معشوق هارو بهم رسوند ... فرقی نمیکنه شایدم دل چنتا بچه رو شاد کردم شایدم خاطره های قشنگ کسیو زنده کردم ..
نگاهی به چهرش کردم عشقی که به حاج خانم داشت هنوز توی چشماش موج میزد
حرفاش بدجوری به دلم نشست نمیدونم شاید اولین بارم بود که عشق واقعی را با چشمای خودم دیدم